รถแล่นฝ่าความมืดไฟถนนขาดเป็นช่วงเหมือนพวกเขากำลังเข้าสู่พื้นที่ที่ไม่ควรมีใครอยู่ณิชานั่งเงียบสายตาจับจ้องหน้าจอที่แสดงตำแหน่งจุดสัญญาณยังคงเคลื่อนไหวช้าแต่ไม่หยุด
“เขายังอยู่”
เธอพูดคีรินพยักหน้า
“และเขารู้ว่าเรากำลังไป”
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เธอหยุดกลับทำให้เธอแน่นขึ้น
รถชะลอก่อนจะหยุดอาคารเก่าสองชั้นดูเหมือนบ้านร้างแต่ไฟด้านใน… เปิดอยู่สลัวเหมือนจงใจ
“ที่นี่”
คีรินพูดณิชาพยักหน้ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัวหัวใจเต้นแรงแต่ไม่มีความลังเล
ประตูไม่ได้ล็อกแค่ผลักก็เปิดเสียงเอี๊ยดเบา ๆดังขึ้นในความเงียบทั้งสองก้าวเข้าไปช้าระวังทุกก้าวมีความหมายชั้นล่างว่างเปล่าไม่มีใครแต่มีร่องรอยของการ “ใช้งาน”
ไม่นานมานี้
“ขึ้นข้างบน”
คีรินพูดเบา ๆณิชาพยักหน้า
บันไดไม้ส่งเสียงเบา ๆทุกครั้งที่เหยียบเหมือนเตือนว่าพวกเขาไม่ได้มาแบบลับ ๆแต่เหมือนอีกฝ่าย… ตั้งใจให้ได้ยิน
ชั้นสองประตูหนึ่งบานเปิดอยู่แสงลอดออก
