ตอนที่90

ปลายนิ้วของณิชายังคงแตะอยู่ แสงรอบตัวสั่นแรงขึ้น เหมือนคลื่นที่ถูกปลุกจากความนิ่ง พื้นที่มืดเริ่มมีรอยแตกของแสง กระเพื่อมเป็นวง ลามออกไป ช้า แต่ชัด ชายคนนั้น ที่ยืนเหมือนรูปปั้น ขยับ เพียงเล็กน้อย แค่ปลายนิ้ว แต่พอจะยืนยันว่า เขา “มีชีวิต” ณิชาหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรง “เขาตอบสนอง” เธอพูด เสียงเบา คีรินก้าวเข้ามาใกล้ สายตาเขาจับทุกการเปลี่ยนแปลง ไม่พลาด “ระวัง” เขาพูด แต่เขาเองก็ไม่ถอย ณิชาค่อย ๆ ขยับมือ แตะชัดขึ้น เหมือนพยายามส่งสัญญาณ “ได้ยินฉันไหม” เธอถามอีกครั้ง คราวนี้ เสียงเธอชัดกว่าเดิม แสงรอบตัวหยุดสั่น เสี้ยววินาที ก่อนจะรวมตัว พุ่งเข้าหาชายคนนั้น เหมือนพลังถูกดึงกลับ เข้าไปในตัวเขา ทันที ดวงตาที่เคยปิด ค่อย ๆ เปิด ช้า หนัก เหมือนต้องใช้แรงทั้งหมด ณิชานิ่ง ไม่ขยับ วินาทีนั้น เธอรู้สึกเหมือนโลกหยุด ดวงตาคู่นั้น ไม่ใช่ตาที่ว่างเปล่า ม