ตอนที่104

มือของมัน ยกขึ้น สูง เงาทาบลงบนร่างคีริน ชัด หนัก เหมือนค้อนที่กำลังจะตก ณิชารู้ ถ้ามันลง จบ ทันที “หยุด!” เธอตะโกน เสียงเธอแตก แต่ดัง ไม่มีผล ร่างนั้นไม่ชะงัก ไม่ลังเล เหมือนไม่มีอะไรเข้าไปถึงมันได้ วินาทีถัดมา เสียงหนึ่งดังขึ้น ใกล้ มาก “พอแล้ว” เรย์ เขาเข้าประชิด ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครเห็น มือเขาจับข้อมือของมัน แน่น แรง จนกล้ามเนื้อของอีกฝ่ายสั่น ร่างนั้นหยุด กลางอากาศ ชั่วขณะ เหมือนถูกตรึง “แรงมันเพิ่มขึ้นอีก” อาร์คพูด เสียงสั่น แต่ยังพยายามคุม เรย์กัดฟัน เส้นเลือดที่ขมับขึ้นชัด “ฉันกดได้ไม่นาน” เขาพูด เสียงต่ำ หนัก ณิชาดึงตัวขึ้น แม้เจ็บ เธอคลานไปหาคีริน ทันที “คีริน ฟังฉัน” เธอพูด มือแตะหน้าเขา เบา ดวงตาคีรินยังเปิด แต่หายใจแรง ผิดจังหวะ “ยังไหวไหม” เธอถาม เขาพยักหน้า เล็กน้อย “ยัง…” เสียงเขาแหบ แต่ยังมีสติ นั่นพอแล้ว