ตอนที่105

เสียงไซเรน ดังไกล แทรกเข้ามา หลังจากความเงียบ ในอาคารร้าง ณิชายืนมองร่างที่ล้มลง ยังไม่หายจากจังหวะเมื่อกี้ หัวใจเธอยังเต้นแรง มือยังสั่น แม้ทุกอย่างจะหยุดแล้ว แต่ความรู้สึก มันยังไม่จบ คีรินขยับเข้ามา ยืนข้างเธอ ใกล้ พอให้รู้ว่าเขายังอยู่ “โอเคไหม” เขาถาม เสียงนิ่ง แต่แฝงความห่วง ณิชาพยักหน้า เบา “ยังไหว” เธอตอบ แต่สายตายังจับที่ร่างนั้น ชายที่เคยพุ่งใส่พวกเขา ตอนนี้นอนนิ่ง หายใจแผ่ว เหมือนเพิ่งถูกดึงกลับ จากบางอย่าง อาร์คเดินเข้าไป ช้า ถือเครื่องตรวจ สแกน “สัญญาณยังมีอยู่” เขาพูด ขมวดคิ้ว “แต่มันนิ่งลง” เรย์ยืนมอง ไม่กระพริบ “มันไม่ได้หาย” เขาพูด “แค่ถูกตัดการควบคุมชั่วคราว” ณิชาหายใจลึก คำพูดนั้น ย้ำสิ่งที่เธอรู้สึก นี่ไม่ใช่การจบ แค่พัก “งั้นเราทำยังไงกับเขา” เธอถาม เสียงจริงจัง อาร์คมองขึ้น “ถ้าเอาไปส่งโรงพยาบาล” เขาพูด “ก็ไม่มีใคร