คำถามยังค้างอยู่ในอากาศ หนักจนเหมือนทุกคนต้องหยุดหายใจ แล้วตอนนี้ล่ะ นายจะเลือกอะไรอีก คีรินยืนตรงนั้น ไม่ขยับ แต่สายตาเขาเปลี่ยนไป ลึกขึ้น หนักขึ้น เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักสิ่งที่ไม่มีทางเท่ากัน ณิชายืนข้างเขา เธอไม่ได้พูด แต่ความรู้สึกชัดเจน ครั้งนี้เธอไม่ใช่คนนอก เธอคือส่วนหนึ่งของคำถามนั้น ชายคนนั้นยิ้มบาง เหมือนรู้ว่าคำตอบไหนก็ทำลายบางอย่างได้ “ตอบสิ” เขาพูด เสียงไม่ดัง แต่กดดัน คีรินก้าวไปข้างหน้า หนึ่งก้าว ระยะห่างลดลง แรงกดในห้องเพิ่มขึ้นทันที “ฉันเลือกสิ่งที่ฉันปกป้องได้” เขาพูด น้ำเสียงนิ่ง แต่หนัก ชายคนนั้นหรี่ตา “แล้วครั้งก่อนล่ะ” เขาถาม “นายปกป้องใคร” คำถามนั้น เหมือนย้อนกลับไปแทงซ้ำ ณิชาหันไปมองคีริน ครั้งนี้เธอไม่ได้หลบ เธอรอ คำตอบ ไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อเธอเอง คีรินนิ่ง เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบ “ฉันปกป้องสิ่งที่เหลืออยู่” คำตอบนั้

