“เรียนท่านแม่ทัพหม่า” จ้าวไป๋ชิงเริ่มต้นรายงานด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความนิ่งสงบเอาไว้ แม้ภายในใจจะยังคงสั่นไหวจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเผชิญมา
“ไม่ต้องมากความ รีบว่ามาเถอะ”
“เมื่อคืนที่หอหนิงซู ข้าได้ยินแม่ทัพแห่งเป่ยฉิน...เอ่อ...” นางเว้นวรรคเล็กน้อย ราวกับพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเอ่ยชื่อของบุรุษผู้นั้นออกมาจากปากของตน “...ท่านแม่ทัพผู้นั้นดูเหมือนจะดื่มสุราจนเมามาย และได้พูดคุยกับรองแม่ทัพคนสนิทของเขาถึงเรื่องการจัดกระบวนทัพบางอย่างที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”
ใบหน้าของจ้าวไป๋ชิงซีดเผือดลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินมา คำพูดของแม่ทัพเป่ยฉินนั้นเต็มไปด้วยความอหังการและความมั่นใจในชัยชนะ ราวกับว่าเขาได้มองเห็นอนาคตที่กองทัพของเขาจะบดขยี้ศัตรูจนราบคาบ
“เท่าที่ข้าจับใจความได้ เขาพูดถึงประโยคหนึ่งที่ข้าไม่เข้าใจ ‘ส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิม’ เจ้าค่ะ” จ้าวไป๋ชิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
ทั
