“หากท่านแม่ทัพเมตตา ขอเพียงปล่อยตัวท่านตาและท่านยายของข้าให้เป็นอิสระ เท่านั้นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ” จ้าวไป๋ชิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวเอาไว้ “พวกข้าจะรีบออกไปจากที่นี่ และจะไม่กลับมาสร้างความเดือดร้อนให้ท่านอีก”
นางก้มหน้าลงต่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ราวกับกำลังรอคอยคำตัดสินจากผู้มีอำนาจเหนือกว่า ภายในใจของจ้าวไป๋ชิงเต็มไปด้วยความหวังอันริบหรี่ หวังว่าแม่ทัพจะเห็นใจและยินยอมทำตามที่นางร้องขอ แต่ขณะเดียวกันก็มีความกังวลอย่าง
สุดแสนว่าเขาจะไม่ยินยอม
หม่าซื่อเถียวขมวดคิ้วมุ่น คำพูดของจ้าวไป๋ชิงทำให้เขาไม่สบอารมณ์นัก เขาเริ่มคิดว่าคำพูดหวานและการเกลี้ยกล่อมอาจไม่เพียงพอในการทำให้หญิงสาวยินยอมเป็นฮูหยินของตน คิดเช่นนั้นแล้ว ร่างใหญ่ของเขาก็รีบพุ่งเข้าไปจับรั้ง
ผิวกายของหญิงงามตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาโอบเอวคอดของนางแน่น ก่อนจะลูบไล้เรือนกายนุ่มของนางอ
