หม่าซื่อเถียวหันมาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “มีอันใดหรือนายกองหลี่ เหตุใดจึงต้องร้อนรนถึงเพียงนี้ ทำท่าราวกับแผ่นดินจะถล่มทลายลงมาตรงหน้า”
หลี่เจี้ยนคุนสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นไว้ ก่อนจะรายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เรียนท่านแม่ทัพ หลังจากสงครามครั้งล่าสุดยุติลง ข้าได้ส่งสายสืบออกไปแฝงตัวในค่ายของหวงซือหยาง และได้รับรายงานกลับมาเมื่อครู่นี้เองว่า ทหารระดับล่างของเราสามารถเข้าถึงตัวหวงซือหยางได้แล้วขอรับ”
ข่าวนี้ทำให้สีหน้าของหม่าซื่อเถียวเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาคมปลาบที่เคยหรี่ลงด้วยความหงุดหงิด บัดนี้เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายวาวโรจน์ของความหวังและความกระหายที่จะได้ชำระแค้น
“ว่าอย่างไรนะ! แล้วพวกมันจัดการหวงซือหยางได้หรือไม่” เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
หากแต่หลี่เจี้ยนคุนส่ายหน้าอย่างระอาใจ “ตอนนี้ยังไม่สำเร็จขอรับ แต่นายทหารผู้นั
