คำขู่ของหม่าซื่อเถียวราวกับคมมีดที่กรีดลึกลงในหัวใจของจ้าวไป๋ชิง ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาล้วนเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดและไร้ซึ่งความเมตตา มันดังก้องอยู่ในหูของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจร้ายที่คอยหลอกหลอนไม่ยอมจากไป
“สังหารหวงซือหยางให้ได้ ไม่เช่นนั้น นอกจากเจ้าจะตกเป็นนางบำเรอของข้าแล้ว ตากับยายของเจ้าจะถูกประหาร แล้วเสียบหัวประจานก่อนที่ทัพเป่ยฉินจะเดินทัพมาถึง”
น้ำเสียงเย็นเยียบของหม่าซื่อเถียวยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ
ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จ้าวไป๋ชิงจนนางแทบจะล้มลง ภาพของสองบุคคลสุดท้ายในชีวิตที่นางรักและเคารพยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกปรากฏขึ้นในมโนภาพ พวกท่านทั้งสองถูกทรมานอย่างแสนสาหัสก่อนจะถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความคับแค้นใจไหลรินอาบแก้มนวลเนียนของนาง
นับตั้งแต่เดินทางกลับไปยังค่ายทหารหนานฉิน จ้าวไป๋ชิงก็ไม่อาจสลัดความกังวลเกี่ยวกั
