ด้วยความกระสันซ่านเกินจุดที่ร่างกายของจ้าวไป๋ชิงจะทานทนไหว นางไม่อาจทานทนต่อความช่ำชองของบุรุษตรงหน้าได้อีกต่อไป ดังนั้นเพียงไม่นาน ร่างบางก็ปลดปล่อยคราบราคะออกมาดุจสายธาร ความรู้สึกนั้นทำให้หัวใจของนางเต้นระรัว ร่างกายสั่นไหว แข้งขาสั่นเทิ้มด้วยความสุขสมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“อ๊ะ...อ๊า...” นางครางออกมาเสียงดัง ช่องทางรักสีระเรื่อของนางขมิบตอดถี่ๆ จนสองนิ้วในยังคาค้างของหวงซือหยางรู้สึกได้ ความรู้สึกที่กระตุ้นเร้าให้เขาไม่อาจหยุดยั้ง ความกำหนัดไหลบ่าถาโถม ก่อนเขาจะชักก้านนิ้วยาวออกอย่างว่องไว จนจ้าวไป๋ชิงรู้สึกวูบโหวงราวกับสูญเสียอะไรบางอย่างไป
“ทะ…ท่านแม่ทัพหวง...ขะ…ข้า” นางโลมตัวน้อยหอบหายใจถี่กระชั้น สายตาของนางจ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่างอย่างอับอาย ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยน้ำกามไร้สีไร้กลิ่นของนาง
หวงซือหยางยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นจากหว่างขาเรียวเสลา หยิ
