แม้เปลวเพลิงแห่งโทสะจะลุกโชนอยู่ในอก หวงซือหยางก็ยังคงสามารถควบคุมสติอารมณ์ของตนเองได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขากัดฟันข่มความโกรธไว้ไม่ให้พุ่งเข้าไปสังหารบุรุษที่จ้าวไป๋ชิงเรียกว่านายกองหลี่ ผู้บงการให้สตรีงามผู้นี้กลายเป็นไส้ศึกให้แก่หนานฉิน
ความโกรธเกรี้ยวที่คุกรุ่นอยู่ในใจเปรียบเสมือนพายุที่กำลังก่อตัว หากแต่ประสบการณ์และวุฒิภาวะของเขาฉุดรั้งไม่ให้กระโจนเข้าสู่หายนะแห่งการกระทำโดยขาดสติ แม้เปลือกตาจะยังคงปิดสนิท แต่หูของเขากลับสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งในน้ำเสียงของไป๋ชิง คล้ายเป็นความเจ็บปวดที่แฝงเร้นอยู่ในถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย
อีกทั้งเสียงคมมีดที่เสียดสีกับฝักแล้วจ่อเข้าที่ลำคอระหง ช่วยยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาว่านางมิได้ทำเช่นนี้ด้วยความเต็มใจ หากแต่ถูกบังคับหรือมีเหตุผลอันใดซุกซ่อนอยู่เบื้องหลัง คล้ายกับนักโทษที่ถูกบีบบังคับให้กระทำสิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธ
หวงซือหยางจึงตัดสินใจแกล้งหลับต่อไป ราวก
