ไม่ชอบกินข้าวคนเดียว

ทิพย์ธารากุมขมับอย่างกลัดกลุ้ม เธอตัดสินใจคุยกับเขาตรงๆ “คุณอิงควัตคะ เราอาจจะสื่อสารไม่ตรงกัน แต่ดิฉันคงเป็นไกด์ให้คุณทั้งห้าวันไม่ได้หรอกค่ะ” “ก็ไม่มีปัญหานี่ครับ ถ้าคุณมีธุระจะไปทำอะไรก็ไปทำได้เลย เอาเป็นว่าวันนี้ผมจะไปเกาะปอดะแล้วช่วงบ่ายๆ คุณกลับมาส่งผมที่ภูริดารีสอร์ท ตอนเย็นคุณช่วยกลับมาพาผมไปหาอะไรกิน แล้วคุณจะไปทำธุระที่ไหนก็ตามสบาย” อิงควัตสรุป “แล้วห้องพักที่คุณจองไว้ละคะ” ทิพย์ธาราท้วง “ก็ไม่เป็นไร ไปพรุ่งนี้ก็คงได้ ห้องพักไม่ได้เน่าเสียนี่ยังไงผมก็จ่ายไปแล้ว คนที่ได้ประโยชน์คือคุณนะ ส่วนค่านำเที่ยวผมจะจ่ายให้ต่างหาก ค่าใช้จ่ายในเรื่องอื่นๆ ผมก็จะจ่ายเอง” อิงควัตตอบห้วนๆ ทิพย์ธาราหายใจเข้าลึกๆ “งั้นดิฉันจะพาคุณไปเปิดห้องที่ภูริดารีสอร์ทก่อนไหมคะ” “ได้ครับ เอาที่คุณสะดวกใจ” ทิพย์ธาราขับรถตรงไปที่ภูริดา ชายหนุ่มพูดมาหนึ่งประโยคก่อนที่เขาจะลงจากรถว่า “ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมคือ 'อิงควัต ฉัตรอรุณ' คนที่กำลังจะมาซื้อกิจการที่นี่” เธอหันไปมองหน้าเขา นี่คือการมาประเมินหน้างานของเขาสิคะ อิงควัตยังไม่เคยตอบตกลงเรื่องการซื้อขายเต็มปาก เขาน่าจะรอดูอะไรหลายๆ อย่าง “ได้ค่ะ ดิฉันจะจัดการให้” ทิพย์ธาราตรงไปที่ฟร้อนท์ เธอจัดการให้พนักงานเปิดห้องในชื่อของเธอ ครู่เดียวหญิงสาวส่งคีย์การ์ดและกุญแจห้องพักให้กับเขา “ห้องสวีท ซีวิวแบบหนึ่งห้องนอนค่ะ เดี๋ยวจะมีพนักงานพาขึ้นไปเก็บของนะคะ ดิฉันจะรอข้างล่างค่ะ” อิงควัตรับของทั้งหมดมาถือไว้ จากนั้นพนักงานมาช่วยยกกระเป๋าและเดินนำไปที่ลิฟท์ “ผมขอเวลาครึ่งชม. แล้วจะลงมา” ทิพย์ธาราถอนใจเมื่อเขาขึ้นไปที่ห้องพัก เธอก็คิดอยู่แล้วคนแบบเขาจะมาจองห้องพักที่โฮมสเตย์เล็กๆ ทำไม ที่นี่น่าจะเหมาะกว่ามาก เธอโทรกลับไปที่โฮมสเตย์บอกคนที่นั่นว่าแขกที่จองไว้จะไปพรุ่งนี้ ซึ่งน้องชายเธอก็เข้าใจอย่างดี ทิพย์ธาราคิดอะไรเพลินๆ จนไม่ได้มองว่าใครเดินมา “อ้าวเธอมาทำอะไรแถวนี้” ทองธาราทัก น้องสาวต่างมารดามากับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้มีอิทธิพลอีกรายของกระบี่ เธอมาทักพี่สาวเพื่อที่จะ 'อวด' ผู้ชายคนใหม่ที่เธอคบหาด้วย “ฉันมาทำงาน เธอล่ะ” ทิพย์ธาราตอบกลับ ในขณะที่ชายหนุ่มคนดังกล่าวคลี่ยิ้มออกเหมือนคนอัธยาศัยดี “สวัสดีครับน้องทิพย์ เราไม่เจอกันเสียนานเลยนะ” อำพลพูดยิ้มนิดๆ “สวัสดีค่ะ เสี่ย” เธอตอบกลับ คำเรียกขานนั้นทำให้ชายหนุ่มพอใจมากขึ้น “เรามีเรื่องที่คุยกันค้างอยู่ เรื่องโฮมสเตย์ของน้องทิพย์จำได้ใช่ไหมครับ ยังไงพี่จะหาโอกาสเข้าไปนะ” อำพลกล่าว ก่อนจะถูกทองธาราดึงไปอย่างเริ่มไม่ชอบใจ เมื่อรู้สึกว่าคู่ควงสนใจพี่สาวมากกว่าที่ควรจะเป็น “เราไปกันเถอะค่ะ ทองหิวแล้ว อ้อ...ทิพย์เรื่องที่เธอไปกรุงเทพฯ เมื่อวันก่อนน่ะจัดการให้เรียบร้อยเร็วๆ ล่ะ ฉันรีบ” ทองธาราทิ้งท้าย เมื่อคนทั้งสองเดินห่างไปอีกทาง อิงควัตก็ก้าวเข้ามาชายหนุ่มได้ยินทั้งหมดที่คนทั้งสองคุยกับทิพย์ธารา เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ ที่การสนทนาของสองสาวพี่น้องจะดูเหมือนเป็นศัตรูคู่อาฆาตมากกว่าคนในครอบครัว “ผมพร้อมแล้ว” อิงควัตลงมาในชุดลำลองสบาย เขาสวมเสื้อยืดสีขาวของแบรนด์ดัง ทับด้วยเชิ้ตลำลองไม่ติดกระดุม กางเกงยีนส์ทรง Slim Fit สีน้ำเงินเข้ม และรองเท้าผ้าใบ หญิงสาวมองเขาแล้วนึกในใจ 'พ่อคุณเอ้ย ขนาดชุดลำลองสบายๆ ทั้งตัวรวมๆ เกือบครึ่งแสน' แล้วเขาจะไปนอนโฮมสเตย์เล็กๆ ได้ยังไง เธอนึกภาพไม่ออก “ค่ะ” เธอเดินนำไปที่รถ และเริ่มพูดคร่าวๆ เกี่ยวกับการเดินทาง “เราจะต้องไปขึ้นเรือที่ท่าเรือหาดนพรัตน์ธารา จะมีเรือโดยสารที่ออกตามเวลา และสปีดโบ้ทแบบเช่าเหมาลำค่ะ” “สปีดโบ้ทแบบเช่าเหมาลำครับ เท่าไหร่” อิงควัตตัดสินใจได้ทันที “ก็ถ้าจำไม่ผิดน่าจะราวๆ 3000-5000 ค่ะ แต่ก็จะไปได้หลายเกาะ” เธอตอบ “โอเค ตามนั้นครับ” เขาตอบ เมื่อไปถึงท่าเรือ ทิพย์ธาราจัดการเรื่องเรือตามที่เขาต้องการ ชายหนุ่มสแกนจ่ายเงินผ่านคิวอาร์โค้ดเป็นค่าเช่าเหมาเรือ ซึ่งตกลงกันว่าจะไปทะเลแหวกและเกาะปอดะเพียงสองที่ เพราะทิพย์ธาราต้องรีบใช้เอกสารที่จะให้แพรพิไลลงนาม “เอกสารอะไรเหรอครับ” “แบบแปลนบ้านพักน่ะค่ะที่ยื่นตอนขอจดทะเบียนเป็นโฮมสเตย์ต้องมีลายเซ็นต์ของวิศวกรโยธาด้วย” เธอถูกให้แก้เรื่องเอกสารที่ไม่เรียบร้อยมาเป็นปีแล้ว ทั้งที่ตัวบ้านไม่เกิน 150 ตร.ม. ความจริงมันอยู่นอกเกณฑ์ด้วยซ้ำ หญิงสาวรู้สึกว่าเธอถูกกลั่นแกล้งในเรื่องของธุรกิจโฮมสเตย์มาตลอด และเธอพยายามสู้มาตลอดปีกว่าเช่นกันตั้งแต่ที่มารดาเสียชีวิตไป อิงควัตไม่ตอบอะไร เขามองเธออย่างครุ่นคิดก่อนจะเดินไปทางหัวเรือ คุยอะไรกับคนขับเรือจนไปถึงจุดหมาย ทิพย์ธาราจึงได้มีเวลาส่วนตัวในการคิดเกี่ยวกับงานร้อยแปดของเธอ เรือไปที่เกาะปอดะก่อน หญิงสาวนำเขาลงจากเรือเดินต่อไปไม่ไกลนักก็ถึงรีสอร์ทของกวิน เธอพบคิรินทร์ที่นั่งคุยกับกวินอยู่ก่อนแล้ว “อ้าวคุณอิงมาได้ยังไงครับ” คิรินทร์ทักทายเขา ทิพย์ธารางงๆ ที่สองคนรู้จักกัน นายหัวฟาร์มมุกจึงเป็นผู้อธิบายเสียเอง “คุณอิงเป็นญาติดองของพี่น่ะทิพย์ แล้วยังไงทำไมทิพย์ถึงมากับคุณอิงควัตได้” “ผมมาเที่ยวน่ะครับ” อิงควัตตอบสั้นๆ “คุณจะทานอะไรก่อนไหมคะ เที่ยงกว่าจะบ่ายโมงแล้ว” ทิพย์ธาราถาม เขาพยักหน้าเธอจึงส่งเมนูให้เขาเลือก “สั่งได้เลยนะคะ ดิฉันขอตัวสักครู่” ทิพย์ธาราลุกขึ้นพร้อมกับที่คิรินทร์พูดขึ้นว่า “ไปคุยกันในห้องทำงานก็ได้ทิพย์ แพงเล่าเรื่องคร่าวๆ ให้พี่ฟังแล้ว ขอรายละเอียดอีกที” “ค่ะพี่คิน” เธอเดินหายไปกับคิรินทร์ อิงควัตมองคนทั้งสองอย่างประเมินความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง “สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” แพรพิไลออกมาต้อนรับแขกพิเศษของเพื่อน ตามที่ทิพย์ธาราบอกไว้ก่อนมาถึง “วันนี้อาหารพิเศษมีขนมจีนน้ำยากะปิปู ทอดมันปลาอินทรี เมี่ยงปลากะพงขาว ของหวานมีชิฟฟ่อนหม้อแกงเผือกค่ะ” “จัดมาทั้งหมดเลยครับ” อิงควัตพูดเรียบๆ จากนั้นเขาส่งข้อความทางไลน์ไปบอกทิพย์ธารา “ผมสั่งอาหารมาเผื่อแล้ว ช่วยมาทานเป็นเพื่อนผมด้วย ผมไม่ชอบทานข้าวคนเดียว เชิญคุณคิรินทร์ด้วยนะ” ฝ่ายทิพย์ธาราที่คุยในห้องทำงานกับกวินและคิรินทร์ เธอก้มลงมองข้อความของอิงควัต และเงยหน้าส่งยิ้มที่ไม่ค่อยสดใสนักให้ชายหนุ่มทั้งสอง “คุณอิงควัตเชิญพี่คินไปทานข้าวกับเขาค่ะ” คิรินทร์ลุกขึ้นทันที “ไปสิพี่อยากคุยกับเขาพอดี ส่วนเรื่องของทิพย์ก็ตามที่เราคุยกันนะครับ”