“ไม่เหลือใคร…”

หลังจากที่อัญชันถูกเจ้าหน้าที่ขัดขวางเอาไว้ เวลาก็ผ่านไปอย่างเชื่องช้าและทรมานนับชั่วโมง เสียงเปลวไฟที่โหมไหม้ค่อย ๆ แผ่วลง จนกระทั่งเปลวเพลิงมอดดับสิ้น ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้ฉุนแสบจมูกกับซากปรักหักพังที่แทบไม่เหลือเค้าโครงของบ้านและสวนที่เคยงดงาม เจ้าหน้าที่ตำรวจและกู้ภัยเริ่มทยอยเข้าไปตรวจสอบพื้นที่ที่พึ่งถูกเพลิงกลืนกิน อัญชันยืนตัวสั่น มือเล็กกำชายเสื้อแน่น ดวงตาไม่กะพริบเพราะความหวังเพียงเล็กน้อยว่าสักวันหนึ่งจะเห็นพ่อกับแม่เดินออกมาอย่างปลอดภัย แต่แล้ว…สิ่งที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดกลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา เมื่อเจ้าหน้าที่สี่คนเดินออกมาพร้อมเปลผ้าที่ห่อร่างไว้ด้วยผ้าขาวสะอาด ความเงียบของฝูงชนโดยรอบหนักหน่วงราวกับตัดลมหายใจของอัญชันออกไปทั้งสิ้น “ไม่นะ…ไม่นะ…” เสียงแผ่วสั่นเอ่ยลอดริมฝีปากซีดขาว ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนเพราะน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด ร่างเล็กแทบทรุดลงกับพื้น แต่ยังดีที่วงแ