“ลูกหลับอยู่ เราคุยกันหน่อยไหม” ครั้งแรกด้วยมั้งที่ผมแทนน้องปลายว่าลูกอย่างเต็มปาก เมื่อก่อนผมเรียกน้องปลายซะส่วนใหญ่ เพราะแสลงใจที่สไปรท์มีลูกกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผม ทั้งที่ความจริงแล้วเด็กหญิงตัวน้อยช่างพูดคนนี้คือลูกสาวของผม
“ค่ะ เฮียอยากคุยอะไรคะ” สไปรท์เดินมานั่งข้าง ๆ พูดกับผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ทุกเรื่องในอดีตที่เฮียไม่รู้”
“บางเรื่องเฮียก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอคะ เรื่องที่เฮียรู้อยู่แล้วไปรท์ขอไม่พูดนะ ส่วนเรื่องน้องปลายตอนแรกไปรท์คิดจะไม่บอกใคร จะมีแค่ไปรท์ คุณวี เพื่อนคุณวีเท่านั้นที่รู้ แต่ก็ไม่ได้อย่างที่ตั้งใจไว้เพราะมาเกิดเรื่องก่อน”
“ไปรท์ใจร้าย” ผมคว้ามือน้องมากุมไว้
“ค่ะ ไปรท์ใจร้าย ยอมเป็นคนเลวเพื่อปกป้องลูกกับแม่ของไปรท์ ไปรท์ยอมให้เฮียเกลียดดีกว่าให้แม่ได้รับอันตราย หลังจากที่ไปรท์รับปากไปแล้วว่าจะเลิกกับเฮีย ไปรท์ก็นึกขึ้นมาได้ว่ามีบางอย่างที่อาจจะทำให้อาม่าเปลี่ยนใจบ้าง
