เขามีชีวิตของเขา ฉันกับลูกก็ดำเนินชีวิตต่อไปอย่างที่เคยเป็น อาจจะเหงาบ้าง แต่ก็ถือว่าไม่ได้ไปสร้างความร้าวฉานให้ครอบครัวใคร ส่วนเรื่องเสียใจฉันเสียใจอยู่แล้ว ไม่เสียใจสิแปลก นั่นรักแรกและรักเดียวของฉันนะ
ครืด ครืด ครืด...
“ค่ะพี่แดน”
(เหมือนว่าพี่จะหลงทางเบบี๋)
“พี่แดนไปทางไหนคะ”
(ไม่รู้อะ เบบี๋ออกมารอพี่หน้าร้านที ดูให้หน่อยว่าตรงไหนที่มันจุดใหญ่ ๆ ของร้านที่พี่พอจะสังเกตได้)
“ได้ค่ะ หนูกำลังเดินออกมาหน้าระ…” คำพูดขาดห้วงเพราะว่าผู้ชายตรงหน้ากำลังยืนยิ้มให้ฉัน “พี่แดน แกล้งหนูอีกแล้วนะคะ”
“ไงเบบี๋มาให้พี่กอดหน่อยเร็ว” พี่แดนผายมือให้ฉันเดินเข้าไปหา ฉันก็ยิ้มรับและเดินเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและคุ้นเคย
“คิดถึงนะคะ” กอดพี่แดนไว้แน่นแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
“พี่ก็คิดถึง กว่าจะเคลียร์งานมาได้ไม่ง่ายเลย แล้วนี่น้องปลายเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง ได้เอาเรื่องทางนั้นไหม เอาเรื่องให้ถึงที่สุดเล
