ตอนที่ 11 เฮียสาวเรียกหา

ในเวลาต่อมานั้น'พีท' มองดูขวดเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะจำนวนหลายขวดด้วยกัน 'ชารีน' ดื่มมันไปเกือบ 5 ขวด และตอนนี้คนตัวเล็กกลับนอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว เขาส่ายหน้าให้เพื่อนสาว สายตาเหลือบมองดูหน้าปัดนาฬิกาก็พบว่ามันเกือบจะสี่ทุ่มแล้วด้วยซ้ำ ปกติชารีนจะไม่ดื่มจนเมาในคอนโดเขา แต่วันนี้เพื่อนสาวของเขาคงดื่มย้อมใจ ที่พี่ชายตัวดีของเขาล่วงรู้ความลับที่มันคอยปกปิดเอาไว้ เขาในสถานะเพื่อนก็ได้แต่ส่ายหน้า มันปกปิดเป็นความลับยังไงก่อน ในเมื่อพี่ชายตัวดีของเขารู้มาตลอดว่า 'ชารีน' เรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกัน และรู้ยันคณะที่เรียนและสาขาด้วยซ้ำ คงมีแต่เพื่อนสนิทของเขานี่แหละ ที่คิดว่าหลบพ้นสายตาเฉี่ยวคมของพี่ชายเขาที่ยิ่งกว่า 'เสือ' หรือนักล่า คนอย่างเฮียบิ๊ก ต่อให้นิสัยนิ่งๆ พูดน้อย แต่ใช่ว่ามันจะไม่รู้อะไร มันน่ะตัวท็อปด้วยซ้ำ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อมองเพื่อนสนิทที่นอนหลับอยู่บนโซฟา เขารู้ว่าชารีนแค่หลับเพื่อพักสายตา อาจจะเมาแต่ไม่ถึงขั้นสลบ แต่ถึงอย่างนั้นเขาในสถานะเพื่อนก็ไม่อยากอุ้มร่างแบบบางของชาเข้าไปนอนในห้อง เดี๋ยวจะมีปัญหากับใครบางคนอีก ซึ่งต่อให้มันไม่พูด เขาก็สามารถรับรู้ได้จากรังสีความตึงของมันที่ส่งมาให้ มันปากหนัก แต่ก็มักแสดงออกได้จากการกระทำของตัวเอง "อื้อ~ เฮีย... อย่าต่อยเค้านะ..." เสียงหวานๆ ของชารีนพึมพำขึ้น ทำเขาถึงกับถอนหายใจออกมา "เฮ้อ~ ใครเขาจะต่อยมึง" มันคงละเมอถึงเฮียใหญ่เขาอีกแล้ว เมาทีไรชารีนมักจะหลุดชื่อเฮียบิ๊กออกมาตลอด แล้วมันบอกว่า 'เฮียอย่าต่อย?' ให้เฮียบิ๊กต่อยชารีน เขาคิดว่าเป็นไปได้ยาก ถ้าทำอย่างอื่นยังเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก "เฮียบิ๊ก... อย่าเกลียดเค้าดิ" คนตัวเล็กพึมพำจากที่นอนตะแคงอยู่กลับนอนหงายขึ้น พร้อมกับปัดเส้นผมยาวๆ ของตัวเองออกจากใบหน้าลวกๆ ราวกับรำคาญเส้นผมของตัวเอง เขามองเพื่อนสาวที่ตอนนี้ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ริมฝีปากก็แดงก่ำไปหมด มันจะรู้ตัวไหม ว่าเวลาเมาทีไร ชื่อเฮียใหญ่ของเขาออกมาจากปากมันทุกรอบเลย ซึ่งต่อให้บอกไปชารีนคงจะไม่เชื่อ... "ปากบอกไม่สนใจ แต่พอเมาทีไร เรียกหาแต่เฮียกูไม่หยุด ไอ้บิ๊กรู้คงยิ้มปากฉีกถึงหู มีสาวเมาแล้วเรียกหาตลอด" ถ้าเขาบอกเฮียไป รายนั้นคงพุ่งใส่ตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วมั้ง แต่ตอนนี้เฮียมันยังทำตัวกากอยู่ "ชา มึงตื่นดิ๊" เขาสะกิดตรงไหล่ของเพื่อนสาว เพื่อให้ลุกขึ้นไปนอนในห้อง แต่มือเล็กๆ ของมันกลับปัดมือเขาออก พร้อมกับพึมพำเสียงแผ่ว "อื้อ~ อย่ายุ่งได้ไหม..." เขาถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ให้มันนอนบนโซฟาแบบนี้ก็กระไรอยู่ กระโปรงที่ใส่มาก็ร่นไปถึงไหนต่อไหน ถ้าเฮียบิ๊กมาเห็น... ไม่อยากจะคิดเลย คงอยากฟาดตูดเพื่อนเขาคนนี้แน่ๆ "ถ้ามึงไม่ตื่น กูโทรบอกเฮียให้มาอุ้มนะ" เขาเอ่ยขู่เพื่อนสาวออกไป เผื่อมันจะตื่นขึ้นมาแล้วเดินไปนอนในห้องดีๆ เขาเองก็มีนัดดูบอลกับเพื่อนเที่ยงคืนนี้เสียด้วย และแทนที่เพื่อนสาวจะกลัวคำขู่นั้น กลับพึมพำขึ้นมาอีกครั้ง "ฉานไม่กลัวเฮียของแกหรอก~ ไม่ต้องมาขู่~ แน่จริงก็เรียกมาดิ..." "..." เขาถึงกับเงียบไป ปกติขู่เกี่ยวกับเฮียมันต้องเลิ่กลั่กแล้วนี่สิ แต่นี่... กลับท้าทายกันราวกับไม่กลัวเฮีย หรือเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ทำให้เพื่อนสาวกล้าท้าทายอะไรแบบนี้? "เฮียบิ๊กของแก มันจะแค่ไหนกันเชียว~" พอเมาแล้วเริ่มกล้าแกร่งขึ้นมาแล้วสินะ โคตรดื้อแบบนี้ คงมีคนเดียวที่ปราบได้... แล้วเมื่อกี้ก็เรียกไปอีก "เดี๋ยวได้รู้แน่ ว่าเฮียน่ะแค่ไหน..." ก็ลองดูหน่อย เวลาเมาก็ดื้อแบบนี้ตลอด งั้นก็ให้คนที่ปราบได้มาจัดการแล้วกัน แล้วถามว่าเฮียน่ะแค่ไหน? เขาเองก็ตอบไม่ได้ แต่รายนั้น เห็นนิ่งๆ แรงมันก็ใช้ได้อยู่ ตอนแรกเขากะจะทิ้งเพื่อนสนิทให้นอนอยู่บนโซฟาไปคนเดียว แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนสนิทตื่นขึ้นมา แล้วแอบหนีกลับทั้งที่เมา ก็อย่างที่บอก ชายังไม่ได้หลับลึกขนาดนั้น ยัยนี่แค่นอนพักเพื่อเอาแรงไว้กลับห้องตัวเอง เขารู้นิสัยเมาของเพื่อนตัวดีได้ พอจะเมาก็ชิ่งหลับแล้วจะตื่นมาเรียกแกร็บกลับห้องตัวเอง กลับทั้งที่ตัวเองเมานี่สิ แล้วปกติเขามักจะเป็นคนไปส่ง แต่คราวนี้เขามีนัดกับเพื่อน ถ้าหนีกลับแล้วไปถึงห้องตัวเองโดยสวัสดิภาพก็ดีอยู่ แต่สภาพยัยชาตอนนี้ ลงไปถึงใต้คอนโดโดยไม่มีใครลากเข้าห้องก็ถือว่าบุญหัว เขาในสถานะเพื่อน คงทำได้แค่โทรเรียกใครบางคนมาเท่านั้น ซึ่งถ้ามันไม่มา... คงเป็นไปไม่ได้หรอก เขาเอาหัวเป็นประกัน Rrrrrrrrrr เขาโทรหา 'เฮียใหญ่' รอสายไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ แต่มันก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา ซึ่งเป็นปกติของนิสัยพูดน้อยของมันที่รอให้เขาเอ่ยก่อน และเป็นเขาที่เอ่ยกับปลายสายลงไป "จะกลับห้องไหมวันนี้" เมื่อเขากรอกเสียงลงไป น้ำเสียงนิ่งๆ ของเฮียก็เอ่ยตอบกลับมา "ไม่..." เขาก็ไม่ได้แปลกใจอะไรที่มันจะไม่กลับ รายนี้มักจะอยู่กับเพื่อน หรือไม่ก็อยู่ห้อง แต่ดูจากเสียงที่ดังด้วยบีตหนักๆ ของเครื่องดนตรี เฮียใหญ่คงจะอยู่ร้านเหล้า หรือไม่ก็ลานดนตรีที่มันมักจะไปนั่งเล่น ฟังเพลงของมัน "ไม่กลับจริงดิ" "อืม จะนอนที่บีเค" 'บีเค' คือชื่อคอนโดอีกแห่งที่ซื้อเอาไว้ ปกติมันก็ไม่ค่อยจะมาค้างที่คอนโดฯ นี้อยู่แล้ว สายโลกส่วนตัวอย่างมัน ไม่ชอบใช้ห้องร่วมกับใครเท่าไร ซึ่งนานๆ ครั้งที่มันจะค้างคอนโดนี้สักครั้ง เขาเองก็ไม่เคยบอกชา ว่าอีกห้องคือ ห้องของเฮียบิ๊ก มันเลยมานั่งเล่นที่คอนโดเขาเป็นประจำ ถ้ารู้ว่าเฮียอยู่ห้องนี้ด้วย อย่างชารีนคงไม่มาเหยียบอย่างแน่นอน ก็มันระวังตัวเองจากเฮียเขาจะตายไป ซึ่งไม่รู้จะระวังอะไรนักหนา ในเมื่อเพื่อนเขาก็ออกจะสนใจ... ช่างเถอะ "เฮียจะไม่กลับหน่อยเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นอีกนิดหน่อย พร้อมกับลอบมองชารีน ที่หลับตาพริ้ม "ที่ห้องมีอะไร" เฮียเอ่ยถามขึ้นราวกับคนที่กำลังสงสัยกัน เพราะเขาไม่เคยโทรตามเฮียใหญ่ให้กลับห้องมาก่อน เขารู้ว่าคนอย่างเฮีย 'มันฉลาด' ถึงได้นิ่งไปแทนที่จะกดวางสายไปเหมือนทุกครั้งที่เขาโทรหา และเขาก็เอ่ยขึ้นตอบกลับปลายสายไป "เธออยู่บนห้อง..." "..." เฮียบิ๊กเงียบไป และในจังหวะนั้นที่คนตัวเล็กที่กึ่งเมา กึ่งนอนกลับละเมอชื่อของเฮียบิ๊กขึ้นมา "อื้อ~ เฮีย..." เขารู้ว่ามันคงได้ยิน เพราะในห้องเงียบมาก แต่เขาก็เอ่ยบอกไปอีกครั้ง เผื่อหูมันจะมีปัญหา "สาวเรียกหามึงว่ะ คงอ้อนมึงน่าดูแน่ตอนนี้ หึ" โมเมนต์อ้อนเขาไม่เคยเจอ แต่เวลาเมาทีไร ชารีนมักละเมอหาแต่เฮียบิ๊กตลอด ไม่รู้เป็นเพราะกลัวจนละเมอ หรือเรียกหา... เพราะโหยหาอยู่ใต้จิตสำนึกกันแน่ "..." แต่เฮียใหญ่ของเขากลับเงียบนี่สิ เขารู้ว่ามันได้ยินทุกคำพูด และรับรู้ได้ถึงลมหายใจของมันที่ดูรุนแรงขึ้น แค่สาวเรียกหา มันถึงกับเก็บอาการไม่อยู่เลยสินะ 'ของแรงนี่หว่า' อาการแบบนี้คงมีคลุ้มคลั่งแน่นอน เขาผลิยิ้มอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไรต่อ สองคนนี้ถ้าไม่มีใครคอยกระตุ้นจะมาบรรจบลงได้ยังไงกันนะ ในเมื่อ... ปากแข็งแม่งทั้งคู่ "จะไม่กลับก็ไม่เป็นไร ชาเมา... ถ้าเฮียไม่กลับกูจะอุ้มเธอเข้าไปนอนในห้อง..." เขาที่ไม่ทันจะได้เอ่ยจบประโยคด้วยซ้ำ น้ำเสียงเย็นๆ ของเฮียใหญ่กลับเอ่ยแทรกขึ้นมา "ขอเวลาครึ่งชั่วโมง" มันเอ่ยบอกแบบนั้น แต่เขาอยากแกล้งมันนี่สิ ก็บอกให้เข้าหาตั้งนานแต่เสือกทำตัว 'กาก' ไปวันๆ พอสาวเมาแล้วเรียกหา มันก็แทบจะลงแดงตายห่า "กูให้แค่ยี่สิบนาทีไอ้เฮีย กูมีนัดกับเพื่อน..." เขาเอ่ยบอก 'เพื่อเปิดทาง' หวังว่ามันจะไม่ทำตัวกากหรอกนะ เพื่อนเขาเมาจริง แต่สติมันยังอยู่เขารับประกันได้ คนอย่างชารีนเดี๋ยวคงตื่นมาแน่ ในเมื่อเพื่อนสาวของเขาเรียกหาเฮียมันนัก เขาก็จัดให้ตามคำขอของเพื่อนสนิทแล้วกัน และก่อนที่เฮียใหญ่จะกดวางสายไปนั้น มันก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอีกครั้ง "ถ้ามึงออกไปก่อนเฮียกลับ ก็ล็อกรหัสออกจากห้องซะ เดี๋ยวเฮียกลับไปจัดการ"