ตอนที่ 10 อยากมีแฟน ถามเฮียยัง

“ไอ้พีท แกอย่ามาอมยิ้มเวลาฉันพูดถึงเฮียแกได้ปะ” เธอย่นจมูกใส่มันอย่างไม่พอใจกัน แต่ก็รับรู้ได้ว่าความร้อนมันขึ้นมายังใบหน้า จนต้องขยี้จมูกตัวเองเพื่อไล่ความร้อนบนใบหน้า "กูอมยิ้ม แต่มึงหน้าแดงว่ะชา แค่พูดถึงเฮีย หน้ามึงก็แดงแล้วเนี่ย" เพื่อนสนิทเอ่ยขึ้น พร้อมกับใช้ปลายนิ้วชี้มายังหน้าของเธอ จนคนตัวเล็กรีบยกมือขึ้นมาปัดไล่ความร้อนเบาๆ "อากาศร้อนต่างหาก แล้วหยุดอมยิ้มสักทีได้ไหม :(" สงสัยอากาศคงร้อน พอๆ กับอารมณ์ของเธอในตอนนี้เลย “ทำไมจะอมยิ้มไม่ได้วะ ก็นานๆ ทีมึงจะพูดถึงเฮีย จะไม่ให้กูล้อ...เฮ้ย!” และไม่ทันที่เพื่อนสนิทจะพูดจบ ฝ่ามือเล็กก็คว้าถั่วที่เป็นกับแกล้มของมันเขวี้ยงใส่ไอ้เพื่อนสนิทตัวดี จนมันร้องอย่างกับเธอเขวี้ยงก้อนหินใส่อย่างนั้นแหละ ตุบ! ร้องเสียโอเวอร์เลยเหอะ เธอยังไม่ทันได้เขวี้ยงแรงๆ ใส่ด้วยซ้ำ “โอยยย~ แกหยุดล้อฉันสักทีได้ไหมเนี่ย” คนตัวเล็กโอดครวญกับท่าทางล้อเลียนของมันใหญ่ ถ้าไม่หยุดล้อเลียนกันสักที เธอจะระเบิดตัวตายเพราะไอร้อนของตัวเองแล้วนะ "โอเค ไม่ล้อแล้ว ยิ่งล้อก็ยิ่งหน้าแดงเนี่ย" "..." ไม่ล้อตรงไหน! นี่ยังล้ออยู่เลย : ( เมื่อคนตัวเล็กทำสีหน้าบึ้งตึงให้ ไอ้พีทก็ยอมยกมือขึ้นอย่างยอมกัน ก่อนจะเอ่ยถามเธอ "แล้วไอ้เฮียมันทำไม” “เป็นแกใช่ไหม ไอ้พีท” เธอยังคงใช้คำถามเดิมในการถามมันออกไป "ฉันมันทำไมอีก” พีทยังคงเลิกคิ้วถามกันอย่างงงๆ “แกเป็นคนบอกเฮียบิ๊กใช่ไหมว่าฉันเรียนอยู่ที่นี่” เธอจ้องหน้าเพื่อนสนิทเพื่อคาดคั้นคำตอบ เป็นไปไม่ได้ที่คนอย่างพีท ซึ่งเป็นน้องชายของเฮียบิ๊กจะไม่รู้ แต่มันกลับทำสีหน้าเหลอหลาให้กับเธอเสียอย่างนั้น “อะไรของมึง กูเปล่าสักหน่อย” หึ! คิดว่าเธอจะไม่รู้เหรอ ปกติมันก็ชอบเล่าเกี่ยวกับพี่ชายมันให้เธอฟังบ่อยๆ อีกด้วย มีเหรอที่มันจะไม่แอบเล่าเรื่องของเธอให้พี่ชายสุดที่รักฟังน่ะ :( “อย่ามาเฉไฉ แล้วเฮียบิ๊กเขาจะรู้ได้ไงว่าฉันเรียนมหา’ลัยเดียวกับเขา เฮียจำฉันได้ด้วยอ่า” เธอทำสีหน้าโอดครวญใส่เพื่อนสนิทใหญ่ เขาจำเธอได้ชนิดที่เรียกเธอว่า 'ชา' เต็มๆ ปากเลยด้วย เธอทั้งตกใจ และแปลกใจที่เขาจำกันได้ ทั้งที่เธออุตส่าห์หลบหน้าหลบตาเขามาตลอดเลย และคำพูดของเธอก็ทำให้พีทที่กำลังจะกระดกเบียร์ถึงกับชะงัก กึก! มันขมวดคิ้วมุ่นราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดออกไป “จริง?” “จริงอะไรของแก” จู่ๆ ก็ทำสีหน้าจริงจังใส่เธอ จะไม่ให้เธอตกใจได้ไงก่อน “ก็เฮียมัน (กล้า) โผล่มาพบเธอแล้วจริงดิ?” ไอ้พีทถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ มองเธอนิ่งราวกับไม่อยากจะเชื่อ “อือ เจอกันแบบจะจะตาเลยด้วย” คนตัวเล็กถอนหายใจออกมา พร้อมกับหยิบขวดเบียร์ของมันขึ้นมาเปิด ก่อนจะกระดกลงคอไป ปกติเธอไม่ดื่มเบียร์เลย แต่วันนี้ขอดื่มหน่อยแล้วกัน เธอเองก็ไม่ได้จะเมาคอพับกับเบียร์แค่ไม่กี่อึก “มันเลิกทำตัวกากแล้วจริงดิวะ กูนึกว่าต้องใช้ไม้เด็ด เอาเด็กแพทย์มาจีบเพื่อนกูแล้วเนี่ย” พีทพึมพำเสียงแผ่ว จนเธอแทบจะฟังไม่ได้ศัพท์ “ไอ้พีท อย่ามาทำเปลี่ยนเรื่อง บอกมาเลยนะ ว่าแกใช่ไหมเป็นคนบอกเฮีย” เธอวางขวดเบียร์ก่อนจะยกหลังมือเช็ดหยาดน้ำออกลวกๆ พร้อมกับหรี่ตามองมัน “กูไม่ได้บอก…” มันยังคงปฏิเสธ “แล้วเฮียรู้ได้ไง” เธอขมวดคิ้วถามไป “ไอ้ชา มึงคิดว่าคนอย่างเฮียจะโง่เหรอ” “…” คำพูดของเพื่อนสนิท ทำคนตัวเล็กนิ่งไป “มันน่ะตัวท็อปอันดับหนึ่งของคณะนะเผื่อมึงไม่รู้” “…” เธอรู้ และรับรู้มาตลอด ต่อให้ไม่เคยเจอกันแบบซึ่งๆ หน้า แต่ข่าวของเขามันลอยมาแตะหูเธออยู่ตลอดนั่นแหละ และต่อให้เธอคอยหลบหน้าเขามากแค่ไหน แต่เราทั้งคู่ก็ (เกือบ) จะได้พบกันอยู่หลายครั้ง และมันก็เป็นเธอที่หลบหลีกเขาได้ตลอด เธอกลัวโดนเขาต่อยสลบ ยิ่งตอนนี้เขาดูตัวใหญ่มาก สูงมาก และดูแข็ง... แกร่งมากเลย เธอคิดว่าตัวเองคงไม่ไหว ถ้าโดนเขาต่อย... “ชา มึงน่ะเป็นเพื่อนสนิทกู เวลากูชวนไปเที่ยวผับ มึงคิดว่าคงไม่มีใครเห็นหรือสนใจมึงสินะ แต่ที่กูไม่ได้บอก… เวลากูชวนมึงทีไร เฮียบิ๊กมันก็จองโต๊ะนั่งข้างๆ พวกเรานี่แหละ มึงแค่ไม่เห็น แต่ไม่คิดหน่อยเหรอ ว่าเฮียแม่งก็เห็นเธอตลอด” กึก! "..." "มึงไม่ได้ขี้เหร่เลยชา ต่อให้มึงนั่งเฉยๆ ผู้ชายก็มองกันตรึมแล้วปะ แล้วมึงไม่คิดเหรอว่าทำไมไม่มีใครเข้ามาจีบ... ทั้งที่อยู่ในถิ่นวิศวะ แต่ช่างแม่งเถอะ เรื่องนี้กูไม่ยุ่ง" พีทเอ่ยจบก็หยิบขวดเบียร์มากระดกต่อ ส่วนเธอนั้นได้แต่ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองอย่างหมดอาลัยตายอยาก แปลว่า... เฮียบิ๊กรู้มาตลอดเลยงั้นเหรอ ว่าเธอเรียนมหา’ลัยเดียวกับเขา “ฉันตายแน่เลย” เธอได้แต่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง พร้อมกับยกเบียร์ขึ้นซดย้อมใจไป “จะตายได้ไง ก็อยู่มาจนถึงปีสองแล้วนี่หว่า หึ” มันยังมีหน้ามาหัวเราะใส่เธออีก ทั้งที่มันแท้ๆ ที่พาเธอไปเที่ยวผับของถิ่นเด็กวิศวะ แล้วไหนมันเคยบอกเธอว่า เฮียบิ๊กเป็นสาย introvert ไม่ชอบเที่ยวไง การเจอกับเฮียบิ๊กในผับเป็นเรื่องยาก แต่ไหงเขากลับมานั่งโต๊ะข้างๆ โดยที่เธอไม่รู้ แต่ไอ้พีทรู้ มันก็ยังไม่บอกเธอเนี่ย :( “ไอ้พีท คราวหลังฉันจะไม่ไปเที่ยวกับแกอีกแล้ว เลิกคบ ทำไมแกไม่บอกว่าเฮียแกไปด้วย : (” ได้ทีก็โวยวายเพื่อนชายไปใหญ่ ทั้งที่เพื่อนของเธอมีน้อยนิด “ไม่เที่ยวกับกู แล้วมึงจะเที่ยวกับใคร มีเพื่อนคนอื่นเหรอ” นี่ไง! มันเอาปมเพื่อนน้อยมาขยี้เธออีกแล้ว “ชิ ฉันแค่พูดเล่นเอง” “เออ! มีกันอยู่แค่นี้ยังจะเลิกคบเป็นเพื่อนกันอีก อย่างกับเลือกได้แหละเนอะ” เธอเบะปากให้พีท ก่อนจะยกขวดเบียร์กระดกขึ้นจนหมดขวด ก็อย่าให้เธอมีแฟนก็แล้วกัน เธอจะไม่โผล่หน้ามาหาเลยคอยดู เพื่อนก็เพื่อนเถอะ เธอขอเลือกผู้ชายก่อนแล้วกัน “อึก! รอให้ฉันมีแฟนก่อนเถอะ เพื่อนอย่างแกหมดความหมาย” เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น มันถึงกับเลิกคิ้วมองกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว “อยากมีแฟน ถามเฮียยังว่าให้มีไหม?” กึก! คำพูดนั้นทำคนตัวเล็กชะงักตัวไป เหมือนจะได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไร เมื่อกี้ไอ้พีทบอกว่าไงนะ "เมื่อกี้พูดว่าไงนะ" เธอเลิกคิ้วถามเพื่อนไป เหมือนจะได้ยินอะไรเกี่ยวกับ 'เฮีย' ของเพื่อนคนนี้อีกแล้ว แต่แทนที่มันจะเอ่ยบอกกันให้ชัด กลับยักไหล่ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาเสียอย่างนั้น "ช่างแม่งเถอะ ว่าแต่มึงเหอะ ดื่มเบียร์ไปขนาดนั้น ระวังจะเมานะโว้ย" เพื่อนเอ่ยเตือนกับการที่เธอกระดกขวดเบียร์จนเกือบจะหมดไปอีกกระป๋อง "เบียร์แค่ไม่กี่กระป๋อง ทำฉันเมาไม่ได้หรอก~" เธอเองก็ยักไหล่ไปให้เพื่อนสนิท แต่ทำไมเสียงเธอถึงได้ยานคางขนาดนั้น "หึ" ส่วนพีททำเพียงแค่หัวเราะ โดยที่ไม่ได้ห้ามปรามการดื่มเบียร์ของเธอ