ตอนที่ 7 บิ๊กวิศวะ รู้จักไหม?

"แล้วทำไมถึงตัวเตี้ย" "..." อ่า... เธอไม่ได้ด่าเขาว่าสูงอะไรเลยนะ แต่มาบูลลี่ว่าเธอเตี้ยแบบนี้ก็ได้เหรอ : ( ต่อให้เขาพึมพำเธอก็ได้ยินนะ อีกทั้งตัวลิฟต์มีแค่เราสองคน ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะว่าใครนอกจากเธอในตอนนี้ คนตัวเล็กเม้มปากเล็กน้อย ไม่กล้าตอกกลับอีกฝ่ายไป และในตอนนี้ก็ยังรับรู้ได้ว่าเขายิ่งขยับตัวเข้ามาใกล้ ราวกับเขากำลังจะกวนประสาทกัน ร่างแบบบางของเธอก็ขยับออกห่างเขาไปหนึ่งก้าว แต่เหมือนว่าเขายังขยับเข้ามาแนบชิดกัน จนไอความร้อนจากผิวกายสีน้ำผึ้งของเขามันซึมเข้ามาโดนผิวขาวๆ ของเธอ จวบจนแผ่นหลังแบบบางแนบสนิทไปกับผนังลิฟต์เย็นๆ แผงอกกว้างก็ยังตามมาเบียดกัน จนหน้าอกของเธอเสียดสีกับเสื้อช็อปวิศวะของเขา มือเล็กของเธอเอื้อมเข้ามาดันตรงหน้าอกแข็งๆ ของเขาเอาไว้ เพื่อไม่ให้คนตัวสูงบดเบียดความแข็งแกร่งของเขามายังความอวบอิ่มของเธอมากกว่านี้ จิ! จะขยับมาใกล้อะไรขนาดนี้ ลิฟต์มีที่ว่างตั้งเยอะ แต่เขาเลือกที่จะเข้ามาเบียดเธอ นี่เขาไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง ว่าหน้าอกนิ่มๆ ของเธอมันสัมผัสกับเขาน่ะ "นี่! คุณคะ..." คนตัวเล็กได้ทีก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับชักสีหน้าเคืองๆ ใส่คนตัวสูง "ครับ?" เขาทำเพียงหลุบสายตาคู่คมนั้นมองคนตัวเล็ก ที่เขากำลังกักเอาไว้อีกทั้งฝ่ามือข้างหนึ่งของเขายังยกขึ้นมายันตรงผนังลิฟต์ใกล้กับหัวเธอด้วย นี่... เขาคิดจะแกล้งกันใช่ไหม สายตาที่หลุบต่ำมองเธอนั้นเต็มไปด้วยสายตาที่ทำราวกับไม่รู้ไม่ชี้ใดๆ ทั้งที่เธอเองก็รู้ว่าเขากำลังจะแกล้งกัน หน้าตาแบบนี้ต้องแกล้งแน่ๆ เลยมันดู... กวนตีนอ่า "ช่วยขยับตัวออกไปหน่อยได้ไหมคะ ด้านหลังมันมีที่ว่างนะคะ : (" เธอเอ่ยพร้อมกับพยายามดันหน้าอกแกร่งของเขาให้ถอยออก แต่แรงของเธอก็ไม่อาจดันตัวเขาที่ทั้งสูง และตัวใหญ่ให้ออกไปได้ แต่แทนที่คนตัวสูงจะถอยออกห่างนั้น อีกฝ่ายกลับหลุบตามองกันก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ไม่ได้ชื่อคุณ" "ฮะ?" เพราะน้ำเสียงนั้นมันดูแผ่วเบามาก ทำให้คนตัวเล็กถึงกับขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นไปมองเขา และตอนนี้ที่ทำให้เธอเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาชัดเจนขึ้น เขาแสดงสีหน้าราบเรียบ และเฉยชาเหมือนอย่างเคย "ผมบอกว่าไม่ได้ชื่อคุณ" เขาเอ่ยย้ำคำพูดก่อนหน้านี้ และเขาดูเหมือนจะไม่ชอบให้เธอเรียกเขาว่า 'คุณ' สินะ ถึงได้ขมวดคิ้วขึ้นทั้งที่ใบหน้านิ่งเรียบขนาดนั้น "อ่า..." คนตัวเล็กถึงกับกะพริบตาปริบ เพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยตอบเขาไปยังไง และในตอนนั้นที่เขาก้มหน้าลงมาใกล้กัน ก่อนจะเอ่ยบอกเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ชื่อบิ๊กครับเธอ" เขาพูดชื่อตัวเองออกมา และในเสี้ยววินาทีนั้นที่เธอเหมือนจะเห็นเขาอมยิ้มออกมา แต่ก็เป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น "...!" ดวงตาของเขาราวกับจะมองเข้ามาในดวงตากลมโตของเธอ ที่แสดงสีหน้าเลิ่กลั่ก แต่ก็พยายามจะเก็บอาการตัวเองเอาไว้ และเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเงียบ คนตัวสูงกลับเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "บิ๊กวิศวะ รู้จักหรือเปล่า" อีกฝ่ายยักคิ้วให้ และในตอนนั้นที่เขาเผลออมยิ้มออกมาให้เห็นกันอย่างเต็มตา ราวกับจะถามกันในใจว่า 'รู้จักพี่หรือเปล่า ตัวท็อปแห่งวิศวะ' สายตาที่หลุบมองกันอย่างรู้ทันของเขามันคืออะไร จะบอกว่าเขารู้จักเธองั้นเหรอ และสายตาเขามันก็ฟ้องว่า 'พี่รู้นะ ว่าเธอรู้จักพี่' แต่แทนที่เธอจะเอ่ยบอกเขาว่าเคยเจอพี่ในป้ายไวนิลหน้าคณะวิศวะ เพื่อให้เขาไม่สงสัยในตัวเธอมากนัก แต่กลีบปากสีชมพูของเธอกลับเอ่ยพูดไปก่อนคิดนี่สิ "ไม่รู้จักค่ะ ไม่เคยเห็นพี่..." คนตัวเล็กเอ่ยพร้อมกับส่ายหน้าไปมา จนเส้นผมพลิ้วไหว ติดอยู่บนพวงแก้มขาวนวล เธอไม่คิดว่าตัวเองจะล่กได้ขนาดนี้ เพราะเขาเอาแต่ถามจี้ อีกทั้งเรายังอยู่ใกล้กันมากจนหัวใจเธอกระหน่ำเต้นอย่างรุนแรงไปหมด และเมื่อคนตัวเล็กเอ่ยปฏิเสธการรู้จักกัน ใบหน้าหล่อของเขาก็เหมือนจะเข้มขึ้น อีกฝ่ายเอาลิ้นมาดุนดันกระพุ้งแก้มของตัวเองราวกับไม่พอใจในคำตอบของเธอ "เหรอ?" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว พลางเลิกคิ้วขึ้น เรียวนิ้วยาวของเขาเอื้อมมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกอยู่ตรงแก้มของเธอออกให้ และสัมผัสตรงปลายนิ้วที่โดนแก้มเนียนของเธอ ก็ทำคนตัวเล็กถึงกับใบหน้าแดงซ่านขึ้นมา "งั้นวันนี้ก็รู้จักหน่อย" น้ำเสียงเย็นๆ ของเขามันตัดกับเรียวนิ้วที่ร้อนผ่าวนั้น ทำเธอถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "อึก!" เธอก็ไม่คิดว่าเสียงกลืนน้ำลายลงคอของตัวเองจะดังจนร่างแกร่งได้ยิน และเผลออมยิ้มออกมา "เราชื่ออะไรงั้นเหรอ" เขาเอียงคอถามราวกับไม่รู้จักกัน แต่ดูจากสีหน้าและแววตาที่เขากำลังมองเธอนั้น ทำไมเธอถึงได้คิดไปเองว่าเขา 'อาจรู้จักเธอ' แต่เขาแค่แกล้งถามกันแค่นั้น "ถามทำไม... คะ" เธอเกือบจะลืมคำพูดต่อท้ายว่า 'คะ' ออกไป เมื่อได้ยินคำถามพวกนั้น อีกทั้งยังบังคับให้น้ำเสียงของตัวเองไม่สั่นเครือได้ยากลำบากเสียเหลือเกินในสถานการณ์แบบนี้ คนตัวเล็กไม่ได้บอกชื่อตัวเองออกไป บางทีเขาอาจจะลองเชิงเธอก็อาจจะเป็นไปได้ "ก็... หน้าคุ้น เหมือนเคยเจอกันที่ไหน" เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย อีกทั้งยังไม่ยอมขยับตัวถอยห่างจากเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงจับอยู่ตรงปอยผมเธอ "ก็อาจจะแค่คนที่หน้าคุ้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ารู้จักกันสักหน่อย หน้าหนูคงโหลมั้งคะ แหะๆ" คนตัวเล็กเอ่ยบอกเขาไปด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว เธอพยายามจะหัวเราะเพื่อกลบอาการประหม่าของตัวเอง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ก็พบว่าคนตัวสูงทำสีหน้านิ่งเรียบกลับมาให้ และนั่นก็ทำให้เธอถึงกับหุบยิ้มของตัวเองลง เพราะใบหน้าเขาตอนนี้มันดูดุดันมากกว่าเมื่อกี้เป็นไหนๆ ปกติเขาก็ดูหน้าโหดอยู่แล้ว เมื่ออยู่ในโหมดนี้ มันกลับยิ่งทำให้เขาดูแข็งกร้าวขึ้นมา เธอพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ เขาถึงได้แสดงสีหน้าแบบนั้นออกมา "คิดว่างั้นเหรอ..." น้ำเสียงนิ่งๆ นั่นถูกเอ่ยขึ้น พร้อมด้วยเรียวนิ้วที่ยกขึ้นแตะลงบนปลายคางของเธอ คนตัวเล็กไม่ได้ปัดมือเขาออก ได้แต่สบตากับเขานิ่งงัน เธอแทบจะไม่กล้าขยับตัวไปไหนด้วยซ้ำ "..." "แค่คนเคยคุ้นสินะ" เขาพึมพำขึ้นอีกครั้ง ส่วนคนตัวเล็กได้แต่ครางตอบรับเขาในลำคอที่แห้งผากของตัวเองออกไป "อือ" ตึ้ง! ปึก!! เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมันเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงชั้นที่ 5 แต่แทนที่เขาจะเดินออกไป อีกฝ่ายกลับทำในสิ่งที่เธอไม่คิดว่าเขาจะทำ นั่นคือการกดปุ่ม 'หยุดลิฟต์' ค้างไว้ตรงชั้นนั้น โดยที่ประตูลิฟต์ยังคงปิดสนิท คนตัวเล็กเผลอเม้มปากอีกครั้ง ไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกไปอย่างเช่น 'พี่กดหยุดลิฟต์ทำไมคะ' เธอกลัวจะโดนลำแขนแกร่งของเขาต่อยสลบคาลิฟต์นี่สิ ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอไปเท่านั้น เราทั้งคู่ราวกับหยุดมองกันแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา สายตาคู่คมนั้นราวกับจะสำรวจไปใบหน้าสวยของเธอ เขาไล่มองไปทั่วใบหน้า ตั้งแต่ไรผมเล็กๆ บนหน้าผากที่ปรกลงมา ก่อนจะไล่มองไปตามคิ้ว จมูกรั้น และกลีบปากกระจับเล็กๆ สีชมพูอ่อนของเธอ สายตาที่เขามองมานั้น ทำคนตัวเล็กถึงกับตัวแข็งทื่อไปหมด เธอหัวใจเต้นกระหน่ำไปหมด ร่างกายรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ราวกับคนที่กำลังเป็นไข้ "กลัวเหรอ" เขากระซิบถามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กทำสีหน้าแปลกๆ ออกมา "..." แต่เธอกลับทำใจดีสู้เสือ โดยการส่ายหน้าให้เขาเบาๆ เธอไม่อยากให้เขารู้ ว่าตอนนี้เธอประหม่ากับการกระทำเขาแค่ไหน เธอไม่ได้กลัว แค่ทำตัวไม่ถูกในเวลาแบบนี้ "ทั้งหน้า คิ้ว จมูก ริมฝีปาก เหมือนคนรู้จักของพี่เลยนะ เราไม่เคยรู้จักกันจริง?" ริมฝีปากสีส้มพีชของเขาเอ่ยขึ้น และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับออกอาการเลิ่กลั่ก สายตาของเธอมันดูลุกลี้ลุกลนราวกับคนที่กำลังทำอะไรผิด และคิดแก้ตัวก็ไม่ปาน "งั้นเหรอคะ แค่บังเอิญหรอกมั้งคะ" เธอเอ่ยแบบนั้นพร้อมกับค่อยๆ ดึงมือของเขาที่จับอยู่ตรงปลายคางของเธอออกอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะหลุบสายตาต่ำมองลงไปยังปลายเท้าของตัวเอง เพราะไม่อยากสบตากับดวงตาคู่คมที่จ้องมาราวกับเธอ 'เป็นนักโทษ' ที่กำลังหนีความผิด "แล้วทำไมต้องคิดว่าบังเอิญ? บางทีเรื่องบังเอิญอาจไม่มีจริงก็ได้ เธอไม่คิดงั้นเหรอ" เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่คนตัวเล็กกลับพยายามจะดันตัวเขาให้ออกห่าง ตอนนี้เธอสายมากแล้ว แต่เหมือนว่าคนตัวสูงยังคงจะกักตัวเธอไว้ ลำตัวแข็งแกร่งนั้นแทบจะไม่ขยับตัวไปไหน ต่อให้เธอไม่ได้เงยหน้ามองอีกฝ่าย แต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าเขากำลังหลุบตามองเธอ "ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ" เธอเอ่ยบอกเขาอีกครั้ง ฝ่ามือเล็กดันอยู่ตรงหน้าท้องแกร่ง พร้อมกับเรียกชื่อของอีกฝ่ายเสียงแผ่ว "พี่.. บิ๊ก" และนี่อาจเป็นครั้งแรก ที่เธอเรียกเขาด้วยชื่อ ต่อหน้าเจ้าของชื่อ ร่างสูงราวกับเงียบไปเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองที่ถูกเอ่ยจากปากเล็กๆ ของเธอ ฝ่ามือเล็กยังคงดันตรงหน้าท้องแกร่งของเขาเอาไว้ จวบจนฝ่ามือหนานั้นเอื้อมมาจับมือของเธอเอาไว้ "เรียกชื่อพี่ แต่ไม่มองหน้ากันเลย ไม่อยากมองกันขนาดนั้นเลยอะดิ" น้ำเสียงที่เขาเอ่ยขึ้นมานั้น ราวกับน้อยใจก็ไม่ปาน "..." และมันทำให้คนตัวเล็กยิ่งหลบสายตาเขา "หลบหน้ากันขนาดนั้น เกลียดกันมากเลยเหรอ" "..." คำพูดนั้นของเขายิ่งทำคนตัวเล็กเม้มปาก หัวใจกระตุกเกร็งอย่างห้ามไม่อยู่ คำพูดเขาที่เอ่ยออกมานั้น ราวกับเขารู้อยู่ตลอดว่าเธอกำลังหลบหน้าเขาอยู่ ฝ่ามือที่โดนมือเขากอบกุมเอาไว้ในตอนนี้มันร้อนรุ่มจนชื้นเหงื่อไปหมด ร่างแกร่งหลุบตามองเธอนิ่ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมา... "ชาเกลียดเฮียเหรอ"