ตอนที่ 8 เสือซุ่ม

"ชาเกลียดเฮียเหรอ" กึก! วินาทีที่ได้ยินเขาเรียกชื่อเธอนั้น คนตัวเล็กถึงกับลมหายใจสะดุดไปเสียอย่างนั้น เธอมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้บอกชื่อเขาไป... แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอ ไม่สิ เขาไม่ได้รู้จักชื่อเธอ แต่เขารู้ว่าเธอคือใครต่างหาก เธออุตส่าห์ใช้ชีวิตแบบไร้ตัวตนมาตลอด 1 ปี เพื่อให้เขาไม่รับรู้การมีตัวตนของเธอ แต่วันนี้เขากลับมาบอกว่า 'รู้จักกัน' คำถามที่ผุดขึ้นในหัวของเธอตอนนี้มันเต็มไปหมด เขารู้ได้ยังไงว่าเธอคือใคร... เขาไม่มีทางรู้สิ เพราะเธออุตส่าห์เปลี่ยนแปลงตัวเองจนสวยเสียขนาดนี้ แต่ไม่ทันที่จะได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมานั้น ใบหูเธอกลับได้ยินเสียงเขา 'กดปุ่มลิฟต์' ให้เปิดออกอีกครั้ง และมันก็ส่งเสียงดังขึ้น ตึ้ง! อ่า... เธอเข้าเรียนสายมากๆ ในวันนี้ อีกทั้งยังคุยกับคนตรงหน้าเสียนานสองนาน วิชาเรียนรวมเสียด้วยสิ คนตัวเล็กร้อนรนในตอนนี้ เพราะกลัวว่าอาจารย์จะเช็กชื่อขาดเลยเอ่ยปากบอกคนตัวสูงออกไป "ชาต้องไปเรียนแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ" เธอเอ่ยบอกเขาเสียงแผ่ว พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ก็พบว่าใบหน้าหล่อๆ ของเขายังคงจับจ้องมายังเธอไม่ละสายตาไปไหน "..." คนตัวเล็กใช้มืออีกข้างดันตัวเขาออก และเหมือนคราวนี้เขาจะยอมถอยออกมา... แต่... "พี่คะ ชาต้องไปเรียนแล้ว ปล่อยมือก่อนได้ไหม" ฝ่ามือของเขายังไม่ปล่อยออกจากมือของเธอ คนตัวเล็กหลุบสายตามองต่ำลงไปยังฝ่ามือใหญ่ของเขาที่กำลังจับอยู่บนฝ่ามือของเธอ เขาเหมือนจะกระชับฝ่ามือของเขาเข้ามายังฝ่ามือของเธอ แต่แล้วก็ต้องคลายมันออกอย่างช้าๆ จนมือเขาหลุดออกจากกัน คนตัวเล็กรีบกำมือที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อข้างนั้นแน่นขึ้น ก่อนจะจำใจเดินผ่านหน้าเขาออกไป แต่ไม่วายอีกฝ่ายกลับเอื้อมมือมาจับตรงต้นแขนเรียวเล็กของเธอพร้อมกับเอ่ยโดยที่ไม่ได้มองหน้ากัน "อย่าหลบหน้าเฮีย และอย่าให้เห็นว่าหลบอีก ไม่งั้นเจอดีแน่" อึก! คำพูดนั้นทำเธอถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ และโดยที่ไม่ได้ตอบกลับ คนตัวเล็กกลับเดินออกมาจากตัวลิฟต์ในทันที แต่!! เดินออกมาได้ไม่เท่าไร ก็ต้องเอะใจเพราะชั้นนี้ไม่ใช่ชั้นที่เธอกด เพราะตอนนี้เธอยังอยู่ที่ชั้น 5! เธอลืมไปเสียสนิทว่าเฮียบิ๊กหยุดลิฟต์ไว้ตรงชั้น 5 ที่เขากดตั้งไว้นี่นา คนตัวเล็กที่กำลังกลับหลังหันไปทางลิฟต์ แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวสูงนั้น กำลังเดินออกมาจากตัวลิฟต์ ความคิดที่จะเดินกลับไปทางนั้นก็ถูกเก็บไว้ ก่อนที่เธอจะก้มหน้างุดไปยัง... บันได! เฮียบิ๊กบอกว่าอย่าหลบหน้าเขา แต่ใครจะไปทำได้ลงกันล่ะ เธอยังไม่รู้เลยว่าต่อจากวันนี้จะโดนเขา 'ยำเละ' แบบไหน กรี๊ดดดดดด!! อุตส่าห์หลบหน้าเขามาได้ 1 ปีแล้วแท้ๆ ทำไมเขารู้ เขารู้ได้ยังไง! :( ต้องเป็นไอ้บ้าพีทแน่ๆ อ่า ที่บอกเรื่องเธอเรียนมหา’ลัยเดียวกับพี่ชายของมันน่ะ นี่เธอมีเกลือเป็นหนอนเหรอ อุตส่าห์เล่าเรื่องทุกอย่างให้เพื่อนสนิทฟัง แต่ไอ้เพื่อนสนิทตัวดีแล่นไปบอกพี่ชายเขางั้นเหรอ! ไอ้บ้าพีทเจอดีแน่! เวลา 16.00 นาที 'อย่าหลบหน้าเฮีย...' เสียงนี้ของเขามันยังก้องอยู่ในหัวของเธอไม่หาย วันนี้เป็นหนึ่งวันที่เธอเรียนแทบจะไม่เข้าสมอง เพราะมัวแต่คิด...ถึง แต่เรื่องของเฮียบิ๊ก แต่ยังโชคดีที่อาจารย์ไม่ได้เช็กชื่อของเธอขาด เพราะวันนี้อาจารย์เช็กชื่อท้ายคาบพอดี ใครที่โดนอาจารย์เรียกชื่อก็สามารถออกจากคลาสเรียนได้เลย ตอนนี้เธอได้แต่นั่งเท้าแขนตัวเอง เพื่อรอให้อาจารย์เรียกชื่อของตัวเองอยู่ ซึ่งวิชาที่เธอลงเรียนนั้นเป็นวิชาเรียนเสริม และมีนักศึกษาจากหลายๆ คณะเข้ามาลงเรียนด้วยกัน และสาวตรงหน้าเธอกำลังจับกลุ่มนินทาใครบางคนอยู่ เธอไม่ได้อยากจะฟังเลยสักนิด แต่นั่งอยู่ทางด้านหลังขนาดนี้ ต่อให้กระซิบเธอก็ยังสามารถได้ยินอยู่ดี "แก ช่วงนี้ได้ข่าวว่าเดือนวิศวะ จากเสือซุ่มเงียบ เริ่มออกลายแล้วปะ" "พวกวิศวะมีเสือซุ่มด้วยเหรอ จากที่เห็นๆ ตามผับมีแต่ 'เสือตัวพ่อ' กันทั้งนั้นนะ ผับแถวย่านกลางเมือง ที่นั่นใครๆ ก็รู้ว่าเป็นถิ่นของเด็กวิศวะ ฉันไปหลายครั้งก็เจอแต่พวกวิศวะ เรียกเด็กมานั่งดริงก์อ่าแก" ผับที่สาวๆ พูดถึงคงเป็นผับดังแถวย่านกลางเมือง ที่เธอมักจะไปนั่งดื่มกับเพื่อนบ่อยๆ เพราะไอ้พีทมักจะชวนเธอไปนั่งเป็นเพื่อนมันอยู่เสมอ โดยเฉพาะวันศุกร์ และวันที่มีถ่ายทอดสดฟุตบอล และอย่างที่สาวๆ พวกนั้นพูดนั่นแหละ ผับตรงนั้นคือถิ่นเด็กวิศวะ แต่เสือซุ่มคนที่สาวๆ พูดถึงก็ทำเธอคิดถึงใครไปไม่ได้เลย เพราะฉายานี้มีแค่คนเดียว... "คนนี้เสือซุ่มจริง เพราะไม่เคยควงใครให้เห็น แต่มีคนบอกว่า 'เคยได้กินเขา' ว่ะ" คำว่าเคย 'ได้กิน' ก็ทำคนตัวเล็กถึงกับเม้มปากของตัวเอง ทั้งที่สาวๆ พวกนี้ยังไม่เอ่ยชื่อ ถึงคนที่กำลังพูดถึงด้วยซ้ำ เธอรู้ว่า 'เขา' เป็นหนุ่มฮอต ไม่แปลกที่สาวๆ จะต่อแถวกันถวายตัวกันอย่างไม่ขาดสาย และคำว่าได้กินก็ทำให้เธออดที่จะอยากรู้เรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย เฮียบิ๊ก เขาจะ 'แน่สักแค่ไหน' กันเชียว ต่อให้หลบหน้าเขามาตลอดเป็นปี แต่เรื่องราวของเขามักจะส่งมาถึงหูเธออยู่เสมอเลย "ใครคือเสือซุ่มคนนั้นวะ" หญิงสาวอีกคนเอ่ยถามขึ้น "ก็เดือนวิศวะปีสามไง ตัวท็อปของคณะเลยนะนั่น" อีกฝ่ายกระซิบบอกเพื่อนไปราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน... แต่เธอนี่สิ ได้ยินเต็มสองหูเลยเหอะ และเดือนวิศวะปีสามที่กำลังพูดถึง คือคนที่เธอเพิ่งจะเจอในลิฟต์แบบเต็มๆ ตาเลยด้วย "เฮียบิ๊กเหรอ คนนั้นได้ข่าวว่าฮอตตลอดเลยนะ จะเสือซุ่มกี่โมง ตีสองเรอะ ตีสามเรอะ" อีกคนถึงกับเบะปากให้เพื่อนสาว สงสัยคงไม่เชื่อฉายาเสือซุ่ม... ซึ่งเธอก็เผลอพยักหน้าให้อย่างเห็นด้วยมากๆ เสือซุ่มกี่โมง? เธอได้ข่าวจากไอ้พีทว่าเขาน่ะ โคตรเสือผู้หญิงเลย เลเวลความแพรวพราวก็ระดับหัวแถว ไม่อย่างนั้นเขาจะมีฉายานำหน้าว่า 'เสือ' เหรอ อีกทั้งเขายังชอบเช็กเรตติงกับสาวๆ อยู่ตลอด เพราะคิดว่าตัวเองฮอตไม่พอ... ที่จะทำให้สาวบางคนหันมาสนใจไม่ได้ เธอเองก็ไม่ได้ถามไอ้พีทว่าสาวที่ไหนจะไม่สนใจคนอย่างเขา ก็ออกจะหล่อปานนั้น... มีแต่พุ่งเข้าใส่เท่านั้นแหละ "แต่มีสาวๆ ที่เคยได้ 'กิน' เขา กระซิบมาบอกว่า 'เฮียบิ๊ก' มันบิ๊กสมชื่อเลยนะ แทบร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว" คนตัวเล็กได้ยินที่สองสาวคุยกัน ก็ได้แต่กัดริมฝีปากล่างของตัวเอง ตอนแรกแค่อยากรู้ว่าเสือซุ่มคือใคร แต่ก็ไม่คิดว่าสองสาวมันจะลากไปเรื่องใต้สะดือแบบนี้ เรื่องแบบนี้มันควรเอามาพูดกันในมหา’ลัยเหรอ แต่มันทำให้เธออดจินตนาการตามไม่ได้เลย เมื่อคิดถึงขนาดตัวที่ใหญ่ของเขานั้น คนตัวเล็กถึงกับส่ายหน้าให้ตัวเอง เพื่อให้เลิกคิดถึงเรื่องแบบนั้น ก็เขาตัวใหญ่จริงนี่นา... ยิ่งเปรียบเทียบกับตัวเธอ เขาเหมือนจะตัวใหญ่เกือบสองเท่าของเธอด้วยซ้ำ "ระดับนั้น ใครๆ ก็ต้องรู้ปะแก เขาตัวใหญ่เสียขนาดนั้น ถ้าเปิดมาเล็กค่อยตกใจแล้วกัน"