ปึก!
เสียงของโทรศัพท์ที่กระทบกับผนังห้องก่อนจะร่วงลงสู่ถังขยะ เป็นสัญญาณสุดท้ายของโลกภายนอกที่ถูกตัดขาด
อลันไม่ได้สนใจมันอีกต่อไป ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดซอกคอขาวกรุ่นกลิ่นน้ำหอมยั่วยวนที่เขาจำได้ดีว่ามันมาจากจมูกของนายแบบหนุ่มคนนั้น ยิ่งคิด เพลิงหึงในอกก็ยิ่งปะทุจนยากจะควบคุม
“อย่า...อึก! ปล่อยนะ!”
จัสมินประท้วงเสียงสั่น สองมือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกแกร่งที่หนาแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ แต่แรงของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับแมวตัวน้อยที่ดิ้นรนอยู่ในกรงเล็บของพยัคฆ์
“ไม่ปล่อย!! ฉันบอกแล้วไงว่าเธอเป็นของฉัน!”
อลันตะคอกเสียงต่ำพร่าแล้วฝังใบหน้าลงกับผิวเนียนละเอียดของจัสมินบดจูบที่ซอกคออย่างรุนแรงจนเกิดรอยแดงเด่นชัดเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง
“นายมันบ้า นายมันโรคจิต ฉันเกลียดนาย อึก!”
จัสมินหวีดวีนเสียงจนเหนื่อยแล้วหลับตาลงพยายามกลั้นเสียงสะอื้น ที่หลุดออกมาเป็นระยะ กับความรู้ส
