“ตาบวมจริงๆ ด้วย”
หลังจากตื่นนอนอาการหนักอึ้งที่ดวงตาทำเอาฉันอยากจะร้องไห้อีกรอบคนรักสวยรักงามตาบวมเป่งเหมือนโดนผึ้งต่อยซึ่งฉันรับไม่ได้อย่างแรง
บ๊อก บ๊อก
“ลาเต้พี่นักรบทำพี่แฟตาบวม..ฮือ” ได้ทีเลยหันมาฟ้องลาเต้ที่วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหา
“หิวไหมจะพาลงไปกินอาหารข้างล่าง” มื้อเช้าในวันหยุดแบบนี้ต้องลงไปทานอาหารกับคุณตาเมื่อแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จฉันก็อุ้มลาเต้ลงมาด้วยก่อนจะยื่นลาเต้ให้แม่บ้าน
“แฟฝากด้วยนะคะ”
“ไม่ต้องห่วงนะคะคุณกาแฟ”
“ขอบคุณค่ะ..ลาเต้กินอาหารเยอะๆ นะเดี๋ยวพี่แฟมา” ยื่นมือไปลูบหัวลาเต้เบาๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินมาที่ห้องอาหาร
“คุณตาล่ะ..” ฉันถามแม่บ้านที่ยืนรอตักอาหาร
“คุณท่านอยู่บนห้องนะคะช่วงนี้ท่านไม่ค่อยสบาย”
“คุณตาน่ะหรอ” เมื่อไม่กี่วันยังโทรคุยกันอยู่เลยไม่สบายก็ไม่บอกกันเลยคิดได้ดังนั้นฉันเลยจะไปหาคุณตาที่ห้องแต่เมื่อออกมาจากห้องอาหารฉันก็เจอเข้ากับป้าดวง
“กลับมาแล้วหรอกาแฟ”
