หลายวันแล้วที่กิจวัตรของเขาและเธอเป็นแบบเดิม คือช่วยกันเลี้ยงลูกทั้งคืน แม้ลูกชายจะตื่นบ่อยจนคนเป็นพ่อแม่แทบไม่ได้หลับได้นอน แต่กลับมีความสุขอย่างประหลาด
เขายังคงทำตามที่พูดไว้ทุกอย่าง ไม่ปล่อยให้เธอเหนื่อยเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนเขาก็จะอาสาช่วยเธอเสมอ แม้บางครั้งจะตื่นมานั่งสัปหงกป้อนนมลูกก็ตาม
มัสยาเหลือบมองชายหนุ่มเจ้าสำอางที่ต้องดูดีทุกกระเบียดนิ้ว เขายกมือขึ้นปิดปากหาวหวอด ใต้ตาดำคล้ำ ใบหน้าอิดโรยแทบดูไม่ได้ แต่เมื่อเขารู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่ก็หันมาส่งยิ้มให้
“แอบมองฉันเหรอ”
“เปล่า ก็เห็นนายหาว เลยจะถามว่าเอากาแฟไหม”
“เธอจะชงให้ฉันเหรอ”
สายฟ้าถามด้วยรอยยิ้ม ดวงตาที่เคยแห้งแล้งเริ่มมีชีวิตชีวาวิบวับล้อแสงจนน่าหมั่นไส้
“อืม”
“เอาสิ ขอบคุณนะเมี่ยง”
เธอเดินอุ้มลูกมาส่งให้เขา แล้วรีบไปชงกาแฟตอบแทนความมีน้ำใจ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่ลูกร้องเธอเองก็ต้องตื่นขึ้นมาเ
