“พ่อ...”
สายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือที่แตะลงบนบ่าในณะที่เจ้าตัวกำลังนั่งดูการถ่ายทำผ่านจอมอนิเตอร์
“มาคุยกับพ่อหน่อยสิ”
เขาส่งวิทยุสื่อสารให้ปองพลแล้วลุกตามคนเป็นพ่อไปยังต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะที่เป็นโลเคชันในการถ่ายทำวันนี้
“พ่อมาหาผมถึงที่กอง มีอะไรหรือเปล่าครับ”
เอ่ยถามแม้จะแน่ใจว่าเรื่องที่คนเป็นพ่อสละเวลาอันมีค่ามาหาเขาถึงกองถ่ายคงหนีไม่พ้นเรื่องที่เขาทำอดีตคู่หมั้นท้องก็ตาม
“พ่อมาเยี่ยมแก แล้วก็เอาของมาฝากหลาน อยู่ในรถพ่อเดี๋ยวแกตามไปเอาหลังจากเราคุยกันเสร็จแล้วนะ”
“ขอบคุณมากครับพ่อ”
“วันนั้นพ่อยังไม่ทันได้อุ้มหลานเลย มองไกล ๆ หลานหน้าเหมือนแกตอนเด็ก ๆ มากเลยนะ ชื่ออะไรเหรอ”
“น้องหมากครับ ลูกหน้าเหมือนผมมากจริง ๆ”
คนเป็นปู่อมยิ้มภูมิใจ มองแววตาของลูกชายก็รู้ว่าเขากำลังมีความสุขกับเส้นทางที่เลือก แม้จะไม่ได้มีเงินทองของมีค่าให้ใช้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
“แกลำบากหรือเปล่า พ
