ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่สายฟ้าก็ยังคงไม่กล้านำเรื่องร้อนใจไปบอกมัสยา ที่ปล่อยเวลาล่วงเลยเพราะเขาเลือกแล้วว่าจะไม่ทำตามในสิ่งที่แม่ต้องการ แม้แม่ของเขาจะโทรมาเร่งขอคำตอบแทบทุกวันก็ตามที
ในขณะที่สายฟ้ากับมัสยากำลังกินข้าวเย็นอยู่นั้น เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
“เดี๋ยวฉันไปเปิดเองเมี่ยง เธอกินต่อเถอะ”
เมื่อเปิดประตูต้อนรับแขกที่ไม่คิดว่าจะเห็นหน้าที่นี่ ทำเอาสายฟ้าตกใจหน้าถอดสี
“ทำไม เห็นหน้าแม่ตัวเองแล้วมันน่าตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ”
คำทักทายของผู้เป็นแม่ทำเอาสายฟ้าลอบถอนหายใจ ก่อนจะพนมมือไหว้ทักทายพ่อและแม่ แล้วเชิญคนทั้งคู่เข้าไปนั่งในห้องรับแขก
มัสยานำน้ำมาเสิร์ฟพร้อมทั้งกล่าวทักทาย แต่ก็มีเพียงพ่อของเขาเท่านั้นที่รับไหว้เหมือนเดิม
“เมี่ยงขอตัวไปดูลูกก่อนนะคะ เชิญคุณลุงกับคุณป้าตามสบายค่ะ”
สายฟ้ารั้งมือของมัสยาเอาไว้ให้ลงมานั่งข้างกัน
“ไม่ต้องไปหรอกย่ะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความลั
