"พะ... พี่วาคิม"
ฝุ่นที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม ถึงกับชะงักค้างไปทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น วาคิมเดินตรงดิ่งมายังเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ข้างเฮียศิลา ซึ่งมันตั้งอยู่ตรงหน้าเธอพอดีเป๊ะ
เขาทิ้งตัวลงนั่งอย่างสง่า พลางทอดสายตามองข้ามโต๊ะมายังฝุ่นที่กำลังหน้าแดงซ่าน ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเพราะความโกรธกันแน่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพอน่าหมั่นไส้
“ดื่มเก่งขึ้นนะเรา”
ฝุ่นเม้มริมฝีปากแน่น พยายามหลบสายตาจาบจ้วงคู่นั้น ขณะที่ศิลาพี่ชายคนโตหันขวับมามองน้องชายตัวดีทันที
“ไอ้คิม แกทำไมมาช้าจังวะ คนอื่นเขามากันจนจะกลับกันหมดแล้ว”
ศิลาถามพลางขมวดคิ้ว
“พอดีลูกค้าคุยนานไปหน่อยครับพี่ ก็เลยมาช้า”
วาคิมตอบเสียงเรียบพลางยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แต่สายตายังคงจับอยู่ที่ใบหน้าของฝุ่นไม่วางตา
“ลูกค้าผู้หญิงหรือผู้ชายวะ ทำไมคุยนานขนาดนั้น”
ภรีมที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ทีหันมาแซวน้องชายเพื่อนด้วยรอยยิ้มล้
