บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยครื้นเครงกลับเงียบกริบลงถนัดตา เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของมาเฟียหนุ่มหน้าดุ วาคิมไม่ได้สะกิดเท้าเตือนใต้โต๊ะอีกต่อไป แต่เขากลับขยับมือหนาเอื้อมไปหยิบขวดเครื่องดื่มสีอำพันดีกรีแรงจัดขึ้นมา แล้วรินใส่แก้วใสตรงหน้าอย่างช้าๆ จนเกือบปริ่มขอบแก้ว
'ทำอะไรของเขา จะบ้าหรือไงถ้ากินเข้าไปหมดนั่นเมาตายแน่ๆ' ฝุ่นมองแล้วก็แอบหวั่นในใจอย่างห้ามไม่ได้
กลิ่นฉุนกึกของแอลกอฮอล์เพียวๆ ลอยมาปะทะจมูกจนฝุ่นแอบลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่เธอยังคงพยายามเชิดหน้าท้าทาย
“ในเมื่อชอบดื่มนัก และบอกว่าคอแข็งนักล่ะก็”
วาคิมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ที่ฟังดูเย็นเฉียบเกินกว่าจะเรียกว่าการชวนดื่ม เขาเลื่อนแก้วใบนั้นช้าๆ ข้ามโต๊ะไปหยุดตรงหน้าฝุ่นพอดีเป๊ะ
“ถ้าคอแข็งจริงอย่างที่ปากพูด แก้วนี้ต้องหมดนะฝุ่น อย่าให้เสียชื่อเพื่อนเจ้าสาวเบอร์หนึ่งล่ะ”
เขายกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด แต่มันกลับเป็นยิ้มที่ทำให้ฝุ่นรู้สึก
