“แต่ว่าฝุ่น แกเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแกซีดมากเลยนะ แหน่ะ... มือสั่นด้วย แกโอเคไหมเนี่ย แกไม่สบายหรือเปล่าฝุ่น”
ฝุ่นได้สติรีบชักมือหลบลงใต้โต๊ะ พลางส่ายหัวรัวๆ เพื่อปฏิเสธความจริงที่กำลังบีบคั้นหัวใจ
“เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไร... สงสัยอากาศมันคงเริ่มร้อนน่ะแก หน้ามืดนิดหน่อย ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ”
ฝุ่นฝืนยิ้มที่ดูแห้งแล้งที่สุดในชีวิตออกมา ทั้งที่ในอกมันเจ็บปวดจนอยากจะร้องไห้ออกมาตรงนั้นซะให้จบๆ จะได้ระบายความอัดอั้นในใจของออกมาบ้าง
"งั้นหรอ แกเอาน้ำไหม"
"ไม่อ่ะ ไม่เป็นไร"
ฝุ่นรู้สึกเหมือนลำคอตีบตันจนพูดอะไรไม่ออก ความร้อนผ่าวที่ขอบตาพุ่งขึ้นสูงจนยากจะสกัดกั้น เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แต่หัวใจที่ปวดหนึบกลับประท้วงจนเธอทนต่อหน้าปริมไม่ไหวอีกต่อไป
“ปริม... ฉัน... ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พอดีรู้สึกมึนหัวนิดหน่อยน่ะ”
ฝุ่นรีบลุกขึ้นโดยไม่รอคำตอบจากเพื่อน เธอสาวเท้าก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องน้ำท
