เย็นของวัน
แสงแดดยามเย็นเริ่มทอแสงสีส้มรำไร ฝุ่นยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในชุดเดรสยาวสีครีมที่ดูสุภาพจนผิดตา คอเสื้อที่ปิดชิดขึ้นมาถึงใต้คางถูกเลือกมาอย่างตั้งใจ เพื่อบดบังรอยตีตราสีเข้มที่นายหัววาคิมฝากเอาไว้เมื่อเช้า เธอพยายามทาคอนซีลเลอร์ย้ำลงไปตรงรอยช้ำ ที่โผล่พ้นขอบผ้าออกมานิดๆ จนแน่ใจว่ามิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้
ติ๊ง!
เสียงข้อความเข้าทำเอาเธอสะดุ้ง ก่อนที่เธอจะหยิบมือถือขึ้นมาดูแล้วก็เห็นข้อความจากวาคิม
วาคิม : ฉันถึงหน้าคอนโดแล้ว ลงมาสิ
ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ และทรงอำนาจสมเป็นเขา ฝุ่นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวลงไปข้างล่างด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม
รถคันหรูสีดำทะมึนจอดสนิทรออยู่แล้ว กระจกด้านคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้มของวาคิม ที่สวมแว่นกันแดดสีชา ดูหล่อเหลาแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความอันตราย สายตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่น ตวัดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าทันทีที่เธอก้าวขึ
