เสียงสัญญาณไซเรนยังคงดังขึ้นไม่หยุด และนั่นก็ทำให้เหนือเมฆต้องรีบออกไปจากตรงนี้ เขาเก็บปืนอีกสองกระบอกของชายชุดดำที่อยู่บนพื้นขึ้นมา จากนั้นก็รีบเข้าไปประคองอาหวัง
“คุณใช้ปืนเป็นไหม” เหนือเมฆถามอาหวัง
“ปะ เป็นครับ” อาหวังพยักหน้า เขาไม่ได้ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าเท่าไรนัก การถูกขังและทารุณอยู่ที่นี่มานานทำให้เขาชินชา และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นการฆ่ากันตาย เพียงแต่อาหวังแค่ค่อนข้างที่จะอดทึ่งในความเด็ดเดี่ยวและเย็นชาของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้
เหนือเมฆเลือกที่จะให้ปืนกับอาหวังหนึ่งกระบอกเพื่อไว้ป้องกันตัว “พวกเราจะไปที่อุโมงค์ฝั่งทิศใต้กัน คุณเดินไหวไหม แข็งใจหน่อย”
“ไม่ครับ... เรายังไปอุโมงค์ฝั่งทิศใต้ไม่ได้” แต่ทว่าอาหวังกลับเอ่ยห้ามเหนือเมฆไว้
“ทำไมล่ะ”
“คุณบอกผมว่าพวกของคุณที่เหลือหนีไปทางนั้น แสดงว่าไอ้บลูโน่มันก็ต้องส่งคนไปตามไล่ล่าทางนั้นแน่”
มันก็จริงอย่างที่อาหวังว่า
