คำพูดที่ไม่มีที่มาที่ไปของเหนือเมฆนั้นทำเอาคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์อึ้งไป แต่ทว่าชายหนุ่มก็ยังคงนั่งนิ่งเพื่อรอให้อีกฝ่ายพูดต่อ
“คุณพูดเรื่องอะไรครับ ผมไม่เข้าใจ” แต่ชายเจ้าของร้านกลับทำหน้างงราวกับไม่รู้ว่าเหนือเมฆนั้นกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
“ไม่หรอกครับ คุณเข้าใจที่ผมพูดดีคุณโทนี่ ไม่สิ... ต้องเรียกว่าคุณหวังเฉินถึงจะถูก”
คราวนี้ชายวัยกลางคนถึงกับเก็บอาการและสีหน้าตกตะลึงเอาไว้ไม่อยู่อีก “นะ นี่คุณ...”
“ครับ ผมรู้ว่าคุณคือพ่อของอาหวัง” รอยยิ้มกว้างยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเหนือเมฆ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทางตื่นเต้นหรือว่าแปลกใจอะไรกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ
หวังเฉินเงียบไปอีกครั้ง และครั้งนี้มันก็ดูจะนานกว่าปกติ ดวงตารีขวางของชายวัยกลางคนมองคนตรงหน้านิ่ง “คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไร”
“ก็ตั้งแต่ก่อนที่ผมจะเดินทางไปที่ซาโวกา” เหนือเมฆตอบกลับไป ใช่... เขารู้ว่าชายตรงหน้าต้องมีความเกี่ยวข้องกับอาหวั
