ในห้องสูทของโรงแรม ณ เมืองคาตาเนีย ซิซิลี...
ร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำของผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาใหญ่กลางห้อง ในมือถือแก้วบรั่นดีราคาแพงลิ่วที่ในโลกนี้นั้นมีเพียงแค่ไม่กี่สิบขวด นิ้วอีกข้างก็คีบซิการ์ที่ถูกสูบไปแล้วครึ่งมวนเอาไว้
“นายครับ พวกนั้นเดินทางกลับไปยังมาราเนลโลเมื่อเช้านี้แล้วครับ” ชายชุดดำที่เป็นหนึ่งในบอดี้การ์ดคนสนิทเดินเข้ามารายงานผู้เป็นเจ้านาย
“อืม” นัยน์ตาสีเขียวฟ้าอมเขียวที่แทบจะหาได้ยากเหลือบขึ้นมามอง “มันได้ข้อมูลอะไรกลับไปบ้าง”
“ไม่น่าจะได้ข้อมูลอะไรกลับไปครับ ล่าสุดที่เดินทางไปที่ซาโวกาก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรนอกจากรู้ว่าอาหวังไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว”
“จัดการคนที่เหลือเรียบร้อยแล้วหรือยัง”
“ครับ ผมส่งคนไปตามเก็บและเผาบ้านพวกมันแล้ว รับรองว่าจะไม่มีใครเหลือรอดไปได้อีก”
รอยยิ้มร้ายของบลูโน่ ราอูล ฉายชัดอยู่บนใบหน้า “ดี และก็อย่าให้ผิดพลาดอีก รู้ใช่ไหมว่าคนอย่าง
