แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายของฤดูใบไม้ผลิในเมืองมาราเนลโลสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยระดับ VVIP ของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบและอบอุ่น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีตและกลิ่นเฉพาะตัวที่แสนบริสุทธิ์
กลิ่นของเด็กแรกเกิด...
ลำเภาในชุดคนไข้สีหวานกำลังนอนหลับตาพริ้มพักผ่อนจากความเหนื่อยล้าหลังผ่านสมรภูมิห้องคลอดเมื่อช่วงรุ่งสางที่ผ่านมา ใบหน้าหวานที่แม้จะดูอิดโรยแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความอิ่มเอิบและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ข้าง ๆ เตียงนั้นมีเปลเด็กใสแบบเข็นได้จอดเทียบอยู่ และแน่นอนว่าข้างเปลนั้นมีร่างสูงของเหนือเมฆนั่งเฝ้าไม่ห่าง ชายหนุ่มผู้เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัดรูปแบบ บัดนี้กำลังนั่งเท้าคางจ้องมองสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วในห่อผ้าสีฟ้าอ่อนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอัศจรรย์ใจ ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสิ่งมหัศจรร
