หลังจากที่ความวุ่นวายแห่งความปีติยินดีในช่วงเช้าผ่านพ้นไป คาเตอร์ก็จำต้องขอตัวกลับไปสะสางงานที่คั่งค้างไว้และทิ้งให้ครอบครัวเล็ก ๆ ได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกัน
แต่ทว่ามีสมาชิกคนหนึ่งที่ไม่ยอมกลับไปด้วย
“ไม่เอา! น้องอิงไม่กลับ! น้องอิงจะนอนเฝ้าน้องอิน!”
เสียงเล็กแจ๋วแหววดังลั่นห้องพักฟื้นระดับ VVIP อิงจันทร์ยืนกอดขาเตียงผู้ป่วยของลำเภาแน่นหนึบราวกับตุ๊กแก เธอเกาะติดสถานการณ์ชนิดที่ว่ารถเครนมาแยกก็คงไม่ออก
“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ดีไหมคะ วันนี้ให้แม่เภาพักก่อน” เหนือเมฆพยายามเกลี้ยกล่อมลูกสาวเพราะเห็นว่าอิงจันทร์นั้นตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้อยู่ แต่เขากลัวว่าเจ้าลูกกระต่ายน้อยจะเพลียจนป่วยเอาได้
“ไม่กลับค่ะ! น้องอิงสัญญาแล้วว่าจะช่วยแม่เภาเลี้ยงน้อง น้องอิงเป็นพี่สาว น้องอิงต้องรับผิดชอบ!” อิงจันทร์เชิดหน้าตอบอย่างมุ่งมั่นแววตาเด็ดเดี่ยวประหนึ่งแม่ทัพหญิงเฝ้ากำแพงเมือง “ปะป
