บทที่8 แค่จูบไม่มีจริงNC20+

“เลือกเอา... จะจ่ายค่าเสื้อผ้า หรือจะเดินแก้ผ้ากลับไปเอา” คำขู่แกมบังคับของพ่อเลี้ยงหมอกครามทำเอาอัญภัทรเม้มปากแน่นจนเจ็บ ใจจริงอยากจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกลับไปวัดดวงกับคนงานขี้เมาในไร่ แต่พอก้มลงมองสภาพตัวเองที่มีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว กับบรรยากาศมืดมิดภายนอก... ความกล้าก็หดหายไปจนหมด “ก็ได้ค่ะ...” เธอตอบเสียงเบาหวิวอย่างจำนน “ฉันยอมแลก” หมอกครามยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขาผละออกจากกรอบประตูแล้วเดินถอยหลังเข้าไปในห้อง กระดิกนิ้วเรียกเธอด้วยท่าทางยียวน “งั้นก็เข้ามาเลือกสิ... ยืนตากลมตรงนั้นเดี๋ยวก็ปอดบวมตายก่อนได้ใส่เสื้อ” อัญภัทรสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปในห้องนอนกว้างขวาง ทันทีที่ก้าวเข้ามา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาก็โชยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ ปัง! เสียงปิดประตูดังไล่หลัง พร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดัง กริ๊ก! ช่างบาดหัวใจ อัญภัทรสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองเขาอย่างหวาดระแวง “ละ... ล็อกทำไมคะ?” “กันคนมาขัดจังหวะ...” เขาตอบหน้าตาย แล้วเดินไปนั่งลงที่ปลายเตียง กางขาออกเล็กน้อยด้วยท่วงท่าของมาดหนุ่มเพลย์บอย “มาสิ... มาจ่ายค่าเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยไปเลือกเสื้อผ้า” อัญภัทรกำปมผ้าขนหนูที่อกแน่น พลางก้าวขาไม่ออก “เดี๋ยวก่อนค่ะ... ตกลงกันก่อน” เธอต่อรองเสียงสั่น “แค่... ‘แค่จูบ’ นะคะ ห้ามทำมากกว่านั้น... ห้ามล้วง ห้ามจับ!” หมอกครามเลิกคิ้วมองเธอด้วยสายตาพราวระยับ เขาไม่ตอบรับเป็นคำพูด แต่ใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มจนนูนขึ้นมา พลางพยักหน้าช้า ๆ คล้ายจะบอกว่า ‘เออ ๆ ก็ตามนั้นแหละ’ แต่สายตาบอกว่า แล้วแต่ความพอใจเขาไม่ใช่เธอ “เร็วเข้า... ผมง่วงแล้ว” เขาเร่ง อัญภัทรกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ค่อย ๆ สืบเท้าเข้าไปหาเขาที่นั่งรออยู่ปลายเตียง จนกระทั่งปลายเท้าชนกับเข่าแกร่งของเขา เธอก้มหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่เงยขึ้นมารอรับจูบ ริมฝีปากหยักสวยนั่นดูเย้ายวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน “คุณ... หลับตาสิคะ” เธอสั่ง “เรื่องมากจริง” เขาบ่นอุบ แต่ก็ยอมหลับตาลงแต่โดยดี อัญภัทรค่อย ๆ โน้มหน้าลงไป หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด กลิ่นสบู่จากกายเขาหอมจนเธอเผลอเคลิ้ม ริมฝีปากบางสีระเรื่อแตะลงบนกลีบปากหนาของเขาแผ่วเบา... เป็นจูบแบบ ‘อนุบาล’ ที่แค่ปากแตะปาก ค้างไว้สามวินาที แล้วทำท่าจะผละออก “อื้อ... เสร็จแล้ว...” “กระจอกชะมัด!” เขาสบถ หมอกครามลืมตาโพลง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอยของเธอ รั้งให้ใบหน้าหวานกดลงมาหาเขาอีกครั้งอย่างรวดเร็วและรุนแรง! “อุ๊บ!” คราวนี้ไม่ใช่จูบอนุบาล แต่เป็นจูบระดับ ‘มหาลัยฯ’ ที่ร้อนแรงและดิบเถื่อน! ริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงมาแนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ เขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอแรง ๆ จนเธอเผลอเผยอเปิดปาก และนั่นคือการเปิดประตูรับข้าศึก ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวาน กวาดต้อนดูดดึงลิ้นเล็กที่พยายามหลบหนี เขาตวัดเกี่ยวกระหวัดอย่างชำนาญ พลิกแพลงลีลาจนอัญภัทรหัวหมุนเคว้ง ร่างกายอ่อนระทวยจนต้องทิ้งน้ำหนักตัวลงมานั่งคร่อมบนตักเขาโดยไม่รู้ตัว “อื้อ... อื้มมม...” เสียงครางประท้วงในลำคอแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางกระเส่า มือบางที่เคยกำผ้าขนหนู เผลอคลายออกแล้วเลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอแกร่ง ขยำเส้นผมชื้นน้ำของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน มือของหมอกครามไม่อยู่เฉย ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่เนียนลื่นมือ ปลายนิ้วกรีดไล้ตามแนวกระดูกสันหลัง สร้างความวาบหวามจนเธอแอ่นอกเข้าหา และในจังหวะที่อารมณ์กำลังพุ่งพล่าน... ปมผ้าขนหนูที่ถูกผูกไว้อย่างลวก ๆ ก็เริ่มคลายตัวออกจากการเสียดสี พรึ่บ... ผ้าขนหนูสีขาวร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่เอวคอด เผยให้เห็นความงดงามที่ซ่อนอยู่ภายในสู่สายตาของเสือร้ายแบบจัง ๆ จนคนที่เริ่มจูบอย่างดุดันแสยะยิ้มอย่างพอใจ หมอกครามถอนจูบออกช้า ๆ... ลมหายใจหอบกระเส่ารดรินกัน สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมา... หยุดนิ่งอยู่ที่สองเต้าอวบอิ่มที่ขาวผ่อง ตัดกับยอดถันสีหวานที่กำลังชูชันสู้ลมแอร์เย็นเฉียบและสายตาอันร้อนแรงของเขา “สวย...” คำชมสั้น ๆ หลุดออกมาจากปากพ่อเลี้ยงหนุ่ม เสียงของเขาแหบพร่าจนน่ากลัว “ว้าย! ไม่นะ!” อัญภัทรได้สติ ก้มลงมองตัวเองแล้วหวีดร้อง เตรียมจะยกมือขึ้นปิดบังความอาย แต่หมอกครามไวกว่า! เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่ไปด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วตรึงไว้แน่น “จะปิดทำไม... จ่ายต้องจ่ายให้ครบสิ” “ไม่! ปล่อยนะ! ไหนบอกว่าแค่จูบไง!” เธอโวยวาย หน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู “ก็จูบเสร็จแล้วไง...” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนจมูกโด่งแตะลงบนเนินเนื้อนุ่มหยุ่น สูดดมกลิ่นกายสาวอย่างย่ามใจ “...ต่อไปนี้คือ ‘ดอกเบี้ย’ ค่าเสียเวลา” พูดจบ เขาก็ใช้ปลายจมูกเขี่ยเบา ๆ ที่ยอดอกสีชมพูระเรื่อ ก่อนจะแลบลิ้นออกมา... ตวัดเลีย ที่ปลายยอดถันแข็งขึงนั้นเบา ๆ หนึ่งที แล้วครอบครองมันด้วยริมฝีปากร้อน! “กรี๊ดดด! คุณหมอก! ซี๊ดดด... อื้อ!” แม้อัญภัทรจะกรีดร้องเพียงใด แต่ทว่ากลับไม่ทำให้การเคลื่อนไหวของอีกคนหยุดลงได้เลย หนำซ้ำยังรุกหนักและร้อนแรงมากขึ้นกว่าเดิม “อื้อ... พ่อเลี้ยง... อ๊า!” เสียงหวานหวีดร้องอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่อริมฝีปากร้อนจัดของหมอกครามครอบครองยอดถันสีหวานข้างซ้าย ลิ้นสากระคายของเขาตวัดเลียรัวเร็วสลับกับดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม ราวกับทารกผู้หิวกระหายที่ได้เจอน้ำนมรสหวานชุ่มคอ ความเสียวซ่านแล่นพล่านจากปลายยอดอกลามไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างบางสะท้านเฮือกทุกครั้งที่เขาขบเม้มเบา ๆ ด้วยฟันคม สลับกับการใช้ปลายลิ้นดุนดันยอดอกที่แข็งขึงสู้ปาก “หวาน...” หมอกครามพึมพำชิดอกอิ่ม เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหวานที่เชิดรั้น หลับตาพริ้ม กัดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงคราง “ปากบอกว่าไม่... แต่ตรงนี้ของคุณมันสู้ลิ้นผมดีเหลือเกินนะอัญชัน” ไม่รอให้เธอได้เถียง เขาละเลียดจูบย้ายมายังอกอิ่มอีกข้างที่ยังว่างเพราะมืออีกข้างกำลังจับคนตัวเล็กเอาไว้และ จัดการปรนเปรอมันด้วยความเร่าร้อนที่เท่าเทียมกัน เดี๋ยวจะน้อยอกน้อยใจว่าผมเป็นคนลำเอียง “อื้อ... ปล่อย... ปล่อยมือฉัน...” อัญภัทรครางประท้วงเสียงกระท่อนกระแท่น พยายามขยับข้อมือที่ถูกพันธนาการไพล่หลัง “ได้...” หมอกครามยอมปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระอย่างว่าง่าย... แต่นั่นกลับเป็นกับดัก! ที่เขาวางเอาไว้หลอกล่อเธออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่มือเป็นอิสระ แทนที่อัญภัทรจะผลักไสหรือยกขึ้นปิดบังความอาย... สัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้ากลับสั่งการให้มือเรียวทั้งสองข้าง สอดเข้าไปขยำกลุ่มผมดกหนาของเขา แล้วกดศีรษะได้รูปนั้นให้แนบชิดกับอกตัวเองมากยิ่งขึ้น! เพราะอะไรน่ะเหรอ...ก็เพราะผมดูดปลายยอดถันจนเสียวแล้วขยี้ในจุดที่ทำให้ร่างเล็กแทบละลายเลยทีเดียว “อ๊า... คุณหมอก... เสียว... ฉันเสียว...” เธอยอมรับความพ่ายแพ้อย่างหมดรูป สะโพกกลมมนเผลอบดเบียดเข้าหาหน้าตักแกร่ง ร่อนวนไปมาตามจังหวะลิ้นของเขาโดยไม่รู้ตัว การเคลื่อนไหวนั้นส่งผลให้บั้นท้ายนุ่มนิ่ม เสียดสีเข้ากับ ‘ความใหญ่โต’ ภายใต้กางเกงนอนเนื้อบางของเขาเน้น ๆ จนหมอกครามคำรามต่ำในลำคอด้วยความทรมานปนสุขสม เขาผละออกจากอกอิ่มที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำลาย เลื่อนมือลงมาที่เอวคอดกิ่ว ปลายนิ้วเกี่ยวปมผ้าขนหนูที่หลุดลุ่ยอยู่ที่เอว... แล้วกระตุกเพียงครั้งเดียว พรึ่บ! ปราการด่านสุดท้ายร่วงลงไปกองกับพื้นห้อง... ทิ้งให้อัญภัทรเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอยู่บนตักเขา ท่ามกลางแสงไฟสลัว “สวย... สวยไปทั้งตัว...” สายตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอรชรตรงหน้าอย่างหยาบโลน ตั้งแต่ยอดอกชูชัน หน้าท้องแบนราบ ลงไปจนถึงเนินเนื้ออวบอูมที่ไร้สิ่งปกปิด และมีน้ำหวานใส ๆ เคลือบเยิ้มออกมาประจานความรู้สึกของเธอในขณะนี้ คนตัวใหญ่ยกยิ้มอย่างพอใจ เพราะเมื่อไหร่ที่เหยื่อเข้ามาอยู่ในกำมือ มักจะไม่รอดออกจากกรงเล็บเสือหมอกได้เลย อัญภัทรสะดุ้งเฮือก รีบหุบขาเข้าหากันด้วยความอาย “อย่ามองนะ! คนบ้า!” หมอกครามไม่ฟัง เขาจับเข่าเรียวทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกันกว้าง แล้วแทรกตัวเข้ามาจนชิด มือหนาข้างหนึ่งกอบกุมความเป็นชายของตัวเองที่ปวดหนึบผ่านกางเกงนอน แล้วจับมือสั่นระริกของอัญภัทรมาวางทาบลงไป “จับดูสิ...” เขากระซิบเสียงพร่า สบตาเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงปรารถนา “รู้สึกไหมว่ามัน ‘อยาก’ เข้าไปทักทายคุณขนาดไหน” สัมผัสแข็งขึง ร้อนผ่าว และใหญ่โตเกินมาตรฐานใต้ฝ่ามือ ทำให้อัญภัทรตาเบิกโพลง ‘ไซซ์ 58... ของจริงมันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!? ถ้ายัดเข้าไปไม่เท่ากับแหกหรอกเหรอ’ หมอกครามโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากชนกัน ลมหายใจร้อนรดริน “ในเมื่อเสื้อผ้าคุณก็ไม่มี... ผ้าเช็ดตัวก็หลุดไปแล้ว...” เขาเว้นจังหวะ มือหนาเริ่มลูบไล้โคนขาด้านในของเธออย่างแผ่วเบาและคุกคามทั้งมองไปยังเป้าหมายหลัก “งั้นคืนนี้... เรามาพิสูจน์กันแบบเนื้อแนบเนื้อดีไหม? ...ดูซิว่าระหว่าง ‘มังกร’ ของผม กับ ‘ดอกไม้’ ของคุณ...มันจะเข้ากันได้หรือเปล่า!”