เสียงฝีเท้าของป้าคำดวงห่างออกไปจนเงียบสนิท ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและบรรยากาศมาคุภายในห้องนอนกว้าง อัญภัทรที่เพิ่งโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม รีบกระวีกระวาดจะลงจากเตียงเพื่อเลี่ยงหนีกลับบ้านพักคนงานในจังหวะที่คิดว่าพ่อเลี้ยงกำลังยืนเหม่อ
“ขอบคุณสำหรับที่ซุกหัวนอนค่ะ! ฉันกลับล่ะ!” เธอตะโกนบอกเร็วปรื๋อ ขาเรียวก้าวฉับ ๆ ไปที่ประตู
แต่ว่า...
เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นอีกครั้ง ตัดหน้าเธอไปเพียงเสี้ยววินาที! มือหนาที่เร็วกว่าคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่ง แล้วออกแรงกระชากเพียงนิดเดียว ร่างบอบบางก็ปลิวหวือกลับมาปะทะแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม
“ว้าย! ปล่อยนะคุณหมอก! ป้าดวงเพิ่งออกไปเองนะ!” เธอไม่ยอมให้เขากินอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด หลักฐานยังคาที่นอนอยู่เลย แล้วเขาเกิดทำอะไรกับเธอตอนนี้ เสียงกระแทกกันและเสียงเตียงสั่น ๆ ต่อให้คนโง่ก็เดาได้ว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกัน
“ออก
