หลังจากตอกหน้ายัยจีจี้หน้าพลาสติกจนหงายเงิบไปแล้วอัญภัทรอารมณ์ดีมากยิ่งอาหารออกมาเสิร์ฟยิ่งทำให้เธอดูแลเอาอกเอใจเขาจนหมอกครามแทบจะไม่ต้องจับช้อนเอง
“เอาทอดมันไหมคะ” เธอถามเสียงใส ทั้งจิ้มทอดมันหั่นชิ้นพอคำให้เขา
“เอาอัญภัทรได้ไหมครับ” ชายหนุ่มไม่สนใจอาหารตรงหน้าสักนิด ที่สนน่ะคนข้าง ๆ ต่างหาก
อัญภัทรยิ้มเขิน ดูเหมือนพ่อเลี้ยงจะแสดงออกกับเธอมากขึ้น แม้ว่าเขายังไม่ได้พูดอะไรตรง ๆ ก็เถอะ แต่การกระทำในวันนี้ได้ใจเธอไปเต็ม ๆ
“ก็เอาอยู่ทุกวันนี่”
“อยากเอาทั้งวันด้วย” หมอกครามตอบพลางยื่นปากไปงับทอดมันที่จิ้มอยู่ที่ส้อมของอีกฝ่าย
ท่ามกลางร้านอาหารชื่อดังสองคนนั่งจู๋จี๋เหมือนโลกนี้มีแต่สองเรา ไม่ได้แคร์สายตารอบข้างว่าใครจะมองมาเลยสักนิด
หลังมื้ออาหารหมอกครามก็ไม่ได้รีบร้อนพาอัญภัทรกลับ เขาจงใจเดินโอบเอวคอดกิ่วของเธอแน่นหนึบ มือหนาที่วางอยู่บนสะโพกมนแอบบีบขยำเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวตลอดทางเดินไ
