แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ปลุกให้ร่างบางที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนารู้สึกตัวตื่น
อัญภัทรขยับตัวเล็กน้อย ความปวดเมื่อยแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย โดยเฉพาะจุดกึ่งกลางที่ระบมจนแทบหุบขาไม่ลง ภาพกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัว... พ่อเลี้ยงหมอกครามจัดหนักตามสัญญาเพื่อยืนยันว่าเธอคือเมียเดียวของเขา จนเธอสลบเหมือดคาอก
“คนบ้า... แรงควายชัด ๆ” เธอบ่นพึมพำ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง ๆ เมื่อมองไปที่พื้นที่ว่างข้างเตียงที่เย็นชืด เขาคงลุกไปตรวจงานในไร่แต่เช้ามืดตามนิสัย
อัญภัทรฝืนสังขารลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว วันนี้เธอตั้งใจจะลงไปทำอาหารเช้าให้เขา อย่างน้อยก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอก็ดูแลเขาได้ ไม่แพ้ใครหน้าไหนทั้งนั้น
แต่ทว่า... เมื่อเธอก้าวเท้าลงมาถึงห้องครัว ภาพที่เห็นกลับทำให้ขาที่ก้าวเดินชะงักค้าง
กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวต้มและกาแฟสดลอยมาแตะจมูก ภายในครัวที่ควรจะมีแค่ป้าคำ
