หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า อัญภัทรพยายามข่มใจและหลบเลี่ยงการปะทะด้วยการขลุกตัวอยู่แต่ในห้องนอน เธอไม่อยากลงไปเห็นภาพบาดตาบาดใจข้างล่างอีก แต่ทว่า
... แม้แต่ในพื้นที่ส่วนตัวที่สุด ก็ยังไม่วายถูกคุกคาม
แอ๊ด...
เสียงประตูห้องนอนถูกเปิดออกโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต อัญภัทรที่กำลังนั่งพับผ้าอยู่บนเตียงหันขวับไปมอง ก็พบกับร่างระหงของพราวพิลาส ที่เดินนวยนาดเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานราวน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ
“ขอโทษทีค่ะ... นึกว่าไม่มีคนอยู่” พราวพิลาสพูดหน้าตาเฉย สายตากวาดมองไปรอบห้องนอนใหญ่ด้วยความถือวิสาสะ ก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าแบบ Walk-in closet ของหมอกคราม ราวกับไม่เห็นว่าเธอกำลังทำธุระส่วนตัวอยู่ และในนี้เธอถือว่าเป็นพื้นที่ของเธอไม่ใช่ที่ใครก็มารุกล้ำได้
ถ้าหมอกครามอนุญาตให้แม่นี่เข้ามาถึงในห้อง แสดงว่าเธอก็แค่เป็นอากาศไร้ตัวตนเท่านั้น
“คุณเข้ามาทำไม? นี่มันห้องส่วนตัวนะ” อัญภัทรลุกขึ้นยืน
