บทที่ 10 เรียกร้องNC20+

“เข้ามาในตัวหนูหน่อยค่ะ... คุณหมอก...” เสียงหวานที่เอ่ยคำขอร้องอย่างสั่นเครือ เป็นเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดรดลงบนกองไฟราคะของพ่อเลี้ยงหนุ่ม หมอกครามคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าแดงซ่านและริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวที่เผยอรอรับสัมผัส “เด็กดี...” เขาเอ่ยชมเสียงพร่า แต่แทนที่เขาจะกดสะโพกสอบสอดใส่เข้าไปตามคำขอ เขากลับขยับตัวเลื่อนขึ้นสูง... ลากเอา ‘ความแข็งขึง’ ที่ร้อนผ่าวและมีส่วนหัวสีแดงจัดที่บานเต็มที่ ดอกกระเจียวบานของจริง ครูดผ่านหน้าท้องแบนราบของเธอขึ้นมา... ผ่านเนินอก... ขึ้นมาจนถึงปลายคางมน “อื้อ...” อัญภัทรส่งเสียงในลำคอ เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่จ่ออยู่ตรงหน้า กลิ่นกายชายฉกรรจ์ผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของจุดนั้นลอยมาแตะจมูก ชวนให้รู้สึกหวามไหว “ทักทายมันหน่อยสิ...” หมอกครามจับแก่นกายขนาดมหึมาของตัวเอง ‘ตีเบา ๆ’ ลงบนริมฝีปากอิ่มของเธอ แปะ... แปะ... ความนุ่มหยุ่นแต่แข็งแกร่งของมันบดเบียดกับกลีบปากนุ่ม ราวกับจะบังคับให้เธอเปิดปากรับ หรืออย่างน้อยก็ประทับจูบลงบนส่วนหัวที่ฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหล่อลื่น “อึก...” อัญภัทรใจเต้นรัว ยอมเผยอปากออกเล็กน้อย ให้ส่วนปลายยอดสีแดงระเรื่อนั้นกดแนบลงมาสัมผัสกับลิ้นของเธอเพียงแผ่วเบา รสชาติฝาดเฝื่อนปนเค็มปร่าทำเอาเธอขนลุกซู่ทั้งตัว “ดีมาก...” เขายกยิ้มมุมปาก ก่อนจะลากมันต่ำลงมาอีกครั้ง... ผ่านลำคอระหง... มาหยุดอยู่ที่เนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ “ขอดื่มนมหน่อยนะ...” เขาไม่ได้ใช้ปากดูด แต่ใช้แท่งร้อนนั้น ปาด,ป้าย ไปที่ยอดอกสีหวานข้างซ้าย ส่วนหัวหยักบานถูกถูไถวนเวียนรอบปานนม ก่อนจะกดเน้น ๆ ลงไปที่ห***มที่แข็งเป็นไต แล้วปาดแรง ๆ จนยอดอกบี้แบนไปกับความใหญ่โต “ซี๊ดดด... คุณหมอก... มันเสียว... มันร้อน...” อัญภัทรบิดเร้า แผ่นหลังบางแอ่นหยัดขึ้นจากที่นอนโดยไม่รู้ตัว น้ำหล่อลื่นใส ๆ จากส่วนปลายของเขาเคลือบไล้ไปทั่วเนินอกของเธอจนมันวาววับ หมอกครามไม่หยุดแค่นั้น เขาเลื่อนมันมาที่อกอีกข้าง ทำแบบเดียวกัน ปาด ป้าย และกดคลึงส่วนแข็งขืน ในขณะที่สายตาคมปลาบมองดูผลงานศิลปะบนเรือนร่างขาวผ่องด้วยความหลงใหล “สวย... พอโดนน้ำของผมเคลือบไว้แบบนี้... ยิ่งสวย” เสียงเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่ตอนบ่าย ที่ล้มทับไปกับพื้นด้วยกัน จนตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้จัดการกลืนกินมันให้อิ่มท้อง นับว่าเขาอดทนมากกว่าครั้งไหน ๆ ทุกครั้งเวลาเขาต้องการผู้หญิงสักคนเพียงแค่อ้าขา พวกเธอเหล่านั้นก็ยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับจัดการจนเขาได้แต่ร้องซี๊ดอ้าอย่างเดียว แต่อัญภัทรเขากลับอยากยืดเวลาเล่นสนุกอีกนิด ไม่ใช่เอาแต่ยัดเข้าให้เสร็จ ๆ ไป เขาเคลื่อนตัวต่ำลงไปอีกครั้ง... กลับไปสู่จุดยุทธศาสตร์สำคัญ คือ‘ดอกอัญชัน’ ที่บัดนี้บานฉ่ำและเปียกโชกไปด้วยน้ำหวานรอการผสมเกสรจากตัวผู้ “เอาล่ะ... ได้เวลาทักทายกันแล้วสินะ” หมอกครามจับท่อนเนื้อของเขา จ่อเข้าที่ร่องกลีบดอกไม้งาม แต่ยังไม่สอดใส่ เขาใช้ส่วนหัวที่บานใหญ่โตนั่น ‘ลูบไล้’ ขึ้นลงไปตามรอยแยกนุ่มนิ่ม ลากผ่านปุ่มกระสันที่ไวต่อความรู้สึก กดคลึงแล้วลากลงมาถึงปากทางรักที่ขมิบตอดรัดอากาศรอท่าอยู่นานแล้ว “อ๊ะ! อ๊า... ใหญ่... ฮึก... ใหญ่จัง...” อัญภัทรผวากำผ้าปูที่นอนแน่น เมื่อความใหญ่โตนั้นบดเบียดเสียดสีกับความอ่อนไหวของเธอ ทุกครั้งที่เขาขยับเอวถูไถ มันสร้างความเสียวสะท้านจนเธอแทบขาดใจ มันทั้งร้อน ทั้งแข็ง และเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ครูดผ่านผิวเนื้อบอบบาง “ชอบไหม... หืม? ชอบของใหญ่ ๆ แบบนี้ไหม?” หมอกครามถามเสียงหอบ พลางจับเอวเธอให้มั่น แล้วเริ่มกดส่วนหัวแทรกผ่านกลีบเนื้อเข้าไป-ช้า ๆ แค่ส่วนหัว ย้ำว่าแค่ส่วนหัว ก็ทำให้อัญภัทรรู้สึกคับตึงจนต้องนิ่วหน้า “เจ็บ... อื้อ... แน่น...” “ทนหน่อย... เดี๋ยวก็ดี... เดี๋ยวก็เสียว...” เขาปลอบประโลม พยายามดันเข้าไปอีกนิด... อีกนิด... เพื่อให้มันเข้าไปลึกพอที่จะให้เธอได้รับรู้รสชาติของความใหญ่โตของเขา “อื้อ! มะ... ไม่ไหว! มันคับ... คุณหมอก... มันแน่นเกินไป!” อัญภัทรหวีดร้องประท้วง น้ำตาเล็ดออกมาที่หางตาเมื่อความใหญ่โตมโหฬารที่เกินมาตรฐานชายไทยกำลังบดเบียดแทรกตัวผ่านกลีบเนื้อนุ่มนิ่มเข้ามา ความรู้สึกเหมือนร่างจะฉีกขาดตีคู่มากับความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปถึงปลายเท้า ช่องทางรักที่ไม่เคยผ่านมือชายมาก่อนตอดรัดสิ่งแปลกปลอมถี่ยิบ ราวกับกำลังต่อต้านศัตรูตัวฉกาจที่พยายามจะบุกรุกพื้นที่หวงห้าม “อย่าเกร็งอัญญา... อย่าขมิบแรงนักสิคุณ...” หมอกครามกัดฟันกรอด สันกรามปูดโปนด้วยความอดกลั้น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก “ขืนคุณรัดแน่นขนาดนี้... เดี๋ยวเครื่องมือทำกินของผมก็ขาดคาหลุมพอดี” “ก็หลุมมันเล็กนิดเดียว...” อัญภัทรเถียงเสียงสั่น ลมหายใจหอบกระเส่า “แต่ ‘เครื่องจักร’ ของคุณมันใหญ่เกินมาตรฐานนี่นา! จะให้ฉันทำยังไง!” “หึ... เครื่องจักรใหญ่น่ะดีแล้ว” เขากระตุกยิ้มร้ายกาจ ทั้งที่ส่วนล่างยังคงแช่คาไว้อยู่ที่ปากทางเพื่อรอจังหวะ “แรงม้ามันดี... ไถได้ลึก... พรวนดินได้ถึงชั้นหินนน~... รับรองว่าถ้าเครื่องนี้ได้สตาร์ทติดเมื่อไหร่ คุณจะร้องไม่อยากให้ผมดับเครื่องเลยล่ะ” หมอกครามค่อย ๆ ขยับสะโพกถอยออกนิดหนึ่ง แล้วกดเน้น ๆ กลับเข้าไปใหม่ เป็นจังหวะเนิบนาบเหมือนการหยั่งเชิงหน้าดินปากหลุม ส่วนหัวหยักบานครูดผ่านผนังเนื้ออ่อนนุ่มภายใน สร้างความรู้สึกวาบหวามจนอัญภัทรต้องจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาจนขึ้นรอยแดง “อ๊ะ... เสียว... คุณหมอก...” เธอบิดเร้ากายไปมา ความเจ็บเริ่มจางหายไปเมื่อน้ำหวานที่เขาปลุกเร้าไว้ก่อนหน้าทำหน้าที่เป็นสารหล่อลื่นชั้นดี ช่วยให้ท่อนเนื้อร้อนผ่าวสามารถขยับเขยื้อนได้คล่องตัวขึ้น “นั่นแหละดี” พ่อเลี้ยงหนุ่มก้มลงมองจุดเชื่อมต่อระหว่างเขากับเธอด้วยสายตาพึงพอใจ ภาพแท่งเนื้อสีเข้มที่มีเส้นเลือดปูดโปนกำลังผลุบโผล่อยู่ในร่องเนื้อสีหวานฉ่ำน้ำ เป็นภาพที่ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน “ดูสิอัญชัน... ดินของคุณมันดีจริง ๆ... อุ้มน้ำเก่งชะมัด” เขาพูดลามกหน้าตาย นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ลงไปที่ปุ่มกระสันเหนือจุดที่กำลังเชื่อมต่อกัน “แฉะจนล้นออกมาอาบของผมเงาวับไปหมดแล้ว... สงสัยจะชอบให้ผมปัก...ต้นนี้จริง ๆ สินะ” “คนบ้า... พูดจาลามก...” อัญภัทรหน้าแดงก่ำ ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน ในนิยายที่เธอเคยอ่าน พระเอกมักจะอ่อนโยน พร่ำบอกรักหวานซึ้ง... แต่ในความเป็นจริง พ่อเลี้ยงหมอกครามกลับเปรียบเทียบเธอกับ ‘ดิน’ ของตัวเองเป็น ‘ก้านกิ่งปักชำ’ แถมยังวิจารณ์ ‘น้ำ’ ของเธอหน้าตาเฉย! “ลามกตรงไหน... นี่มันวิชาการเกษตรล้วน ๆ” เขาแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ โน้มหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอเธอ สูดดมกลิ่นหอมของเนื้อนวลและกลิ่นสาบสาวที่ผสมปนเปกันอย่างลงตัว “แล้วรู้ไหมว่าดินดี ๆ แบบนี้ถ้าได้ ‘ปุ๋ย’ ข้น ๆ ของผมฉีดพ่นเข้าไปบำรุงถึงข้างใน... ดอกไม้มันจะบานสวยขนาดไหน” คำพูดสองแง่สองง่ามที่สื่อถึงการ ‘ปล่อยใน’ ทำเอาอัญภัทรขนลุกซู่ “มะ... ไม่เอานะ... ห้ามปล่อยในนะ! ฉันไม่ได้กินยาคุม! อีกอย่างถุงยาง...ใส่ถุงยางสิ” เพราะโดนเล้าโลมจนสติเตลิด จนทำให้เธอเลยเถิดจนลืมป้องกัน “หึ... กลัวอะไร...” เขาขบเม้มติ่งหูเธอเบา ๆ มือหนาลูบไล้หน้าท้องแบนราบที่เกร็งเขม็ง “ถ้ามันจะงอกงามขึ้นมาผมก็เลี้ยงไหว ไร่ผมกว้างพอที่จะให้ ‘ผลผลิต’ ตัวน้อย ๆ วิ่งเล่นได้เป็นโขลง” “คุณหมอก! คนไม่ใช่ช้าง” “เอาล่ะ... เลิกเถียง แล้วเก็บเสียงไว้ครางดีกว่า...” หมอกครามตัดบท เขาจับเอวคอดกิ่วไว้มั่น ปรับองศาการสอดใส่ให้เหมาะเจาะที่สุด ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ความคับแคบที่ตอดรัดตุบ ๆ อยู่ที่ส่วนปลายมันเรียกร้องให้เขากระแทกกระทั้นเข้าไปเพื่อยึดครองพื้นที่ทั้งหมด “พร้อมนะแม่ดอกอัญชัน... ผมจะลงให้มิดด้ามแล้วนะ...” เขาเกร็งสะโพก สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะส่งแรงกระแทกเพื่อทะลวงผ่านปราการด่านสำคัญ เพื่อประทับตราความเป็นเจ้าของลงบนเรือนร่างนี้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะออกแรง... เสียงทุบประตูห้องนอนดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับคนทุบจะพังประตูเข้ามาให้ได้! “พ่อเลี้ยง! พ่อเลี้ยงครับ! ช่วยด้วย!”