บรรยากาศภายในอาณาเขตคฤหาสน์ไม้สักหลังงามของเสี่ยอำนาจในบ่ายวันนี้ดูเงียบสงัดจนน่าประหลาด มีเพียงเสียงใบไม้แห้งที่ปลิวระสับไปตามแรงลม ก้องควบมอเตอร์ไซค์คู่ใจคลานเอื่อยเข้ามาจอดในโรงรถอย่างเชื่องช้า เขาถอดหมวกกันน็อกออกพลางยกมือหนาขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อให้เข้าที่ สายตาคมหม่นแสงเงยขึ้นมองตัวเรือนไม้สักทองที่ตั้งตระหง่านอย่างน่าเกรงขาม บ้านหลังนี้คือวิมานของใครบางคน แต่มันกลับเป็นนรกบนดินที่พรากเมียรักไปจากอกเขา
“เสี่ยให้ขึ้นไปบนเรือนได้เลยค่ะ ถ้าคุณมาถึง” เสียงแม่บ้านคนเดิมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะเดินเข้ามาแจ้งข่าวเพียงครู่เดียวหลังเขาดับเครื่องยนต์
ก้องพยักหน้าตอบรับสั้นๆ สายตามองตามแผ่นหลังของแม่บ้านที่เดินผละออกไป ในหัวใจของเขากลับเต็มไปด้วยความขมขื่นลึกๆ เขาจินตนาการไปถึงสายตาดูแคลนของเหล่าบริวารในบ้านหลังนี้ ทุกคนคงกำลังหัวเราะเยาะหรือสมเพชในความกระจอกงอกง่อยของเขา ช
