หลังจากที่หล่อนได้ใช้ชีวิตกับฮันท์ หล่อนถึงรู้ว่าแท้จริงแล้วความสุขในชีวิตของตัวเองคืออะไร ที่ผ่านมาหล่อนทำผิดกับลูกสาวไว้มาก บังคับเรื่องต่างๆ สารพัด ต่อว่า... ดูถูก... เมื่อพริ้มพราวทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ จะว่าไป... คงไม่มีใครทำอะไรให้ได้ดั่งใจหล่อนได้ทุกเรื่องหรอก คนเราต้องมีเส้นทางชีวิตเป็นของตัวเอง คุณหญิงมาลัยวรรณเดินขึ้นไปยังตัวบ้าน หล่อนเดินไปที่ห้องนอนของหญิงสาวแล้วเปิดลิ้นชักหยิบกล่องกระดาษขนาดกลางออกมา มือที่เริ่มเหี่ยวย่นลูบไปยังกล่องใบนั้น หล่อนนั่งลงบนเตียง น้ำตารื้นออกมาจากดวงตา ก่อนที่จะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามายังห้องนอนแห่งนี้
“ฉันไม่คิดว่าคุณจะซื้อบ้านนี้ต่อจากฉัน” คุณหญิงมาลัยวรรณเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา
“ผมคิดว่าพราวคงจะรักบ้านหลังนี้ ผมอยากจะเก็บทุกๆ อย่างที่เค้ารักเอาไว้” เขาบอก คุณหญิงมาลัยวรรณเงยหน้าขึ้นมองอารัณย์ เขาเดินเข้ามาในห้องนอนของพริ้มพราว ดวงตาคมทอประกายเหนื่อย
