“แกงเขียวหวานก็น่ากินนะคะ” เธอบอก พริ้มพราวไปยืนคนๆ หม้อแกง
“กินไหมล่ะลูก แม่จะได้ตักให้”
“ค่ะ สงสัยช่วงนี้พราวคงจะกินได้น้อย เลยออกจะโหยๆ”
“ดีแล้วลูก กินเยอะๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง ดูสิ... ผอมลงกว่าเดิมเยอะเชียว ปกติก็ผอมอยู่แล้ว หลังจากนี้ไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ แม่จะมาอยู่ที่นี่ถาวรแล้ว แม่จะช่วยดูแลพราวให้ ถ้าตารัณย์รังแกพราวอีก คราวนี้แม่ไม่เอาไว้แน่นอน” อุไรบ่น พริ้มพราวได้แต่ยิ้ม
“พราวยังจำฝีมือทำอาหารของคุณแม่ได้ค่ะ คุณแม่ทำกับข้าวอร่อยมาก” เธอตักแกงเขียวหวานใส่ขนมจีน แล้วยกมากินพร้อมกับสเต็ก
“คราวนี้ล่ะแม่จะขุนพราวให้อ้วนเลย” อุไรหยอก พริ้มพราวยิ้มหวาน
“อ้าว... คุณแซนไปไหนคะ”
“มีเพื่อนมารับออกไปข้างนอกน่ะ วันนี้คงไม่ได้กลับ เห็นว่าจะไปพักต่างจังหวัด”
“เหรอคะ”
“พราวอยากไปพักผ่อนต่างจังหวัดบ้างไหม แม่จะได้ให้ตารัณย์พาไป”
“ไม่ล่ะค่ะ ช่วงนี้พราวยังไม่อยากออกไปไหน” พริ้ม
