หลายวันผ่านไป พริ้มพราวยังคงใช้ชีวิตปกติ แค่เธอเห็นแซนดี้มีท้องใหญ่ขึ้นมาก หล่อนกินเยอะขึ้นตามลำดับ ขณะที่เธอกินอะไรไม่ค่อยลง งานตอนนี้ของเธอเยอะมาก เร่งมาก งานบ้านก็ต้องทำมากขึ้น แม้ว่าอารัณย์จะจ้างแม่บ้านพาร์ทไทม์มาทำความสะอาด ช่วยซักผ้า รีดผ้าทุกอาทิตย์ แต่เธอยังคงจะต้องทำกับข้าวอยู่ หลายวันมานี้เธออ่อนเพลียมากกว่าปกติ
“พราว... ช่วยทำสลัดผักให้แซนดี้หน่อยได้ไหม เค้าอยากกิน” อารัณย์เดินเข้าไปหาหญิงสาวในห้อง พริ้มพราวเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาทันที
“พี่รัณย์ก็ทำเองบ้างสิคะ ลูกเมียพี่ พี่ก็ดูแลบ้างสิ” เธอต่อว่า อารัณย์ถอนหายใจ
“ช่วยหน่อยไม่ได้เหรอไง พี่มีงานที่จะต้องทำ”
“พราวก็มีงานที่จะต้องเร่งทำเหมือนกัน วันนี้ทั้งพี่ทั้งเมียพี่เรียกใช้แต่พราว ไม่มีมือทำกันเองบ้างหรือไง!” พริ้มพราวลุกขึ้นเผชิญหน้ากับเขา
“พี่ไม่ชอบให้พราวมาพูดแบบนี้กับพี่เลยนะ” อารัณย์ทำหน้าดุ
“พราวก็ไม่ชอบในสิ่งที่
