อารัณย์ยืนค้าง เขาตาโตใจหายวาบเมื่อเห็นเธอตกบันได และสิ่งที่ตามมาคือเลือดสดๆ ไหลออกมาจากหว่างขา กระโปรงสั้นเปื้อนเปรอะไปด้วยเลือด ลามมายันขาเรียวขาว เลอะพื้น อารัณย์รีบวิ่งลงไปหาหญิงสาว
“พริ้มพราว!”
เขาโอบประคองเธอขึ้นมา มองเธอด้วยความตกใจและเป็นห่วง มือหนาสั่นระริกไปหมด เธอปรือตามองชายหนุ่ม น้ำตาไหลออกมา แซนดี้รีบวิ่งลงมาดู
“พราวเจ็บ” เธอบอก สะอื้นไห้
“อดทนหน่อยนะ พี่จะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
อารัณย์รีบขับรถพาพริ้มพราวไปโรงพยาบาล แซนดี้ตามมาเป็นเพื่อนด้วย แม้ว่าหล่อนจะท้องและไม่สบายอยู่ พริ้มพราวถูกนำตัวเข้าห้องฉุกเฉิน อารัณย์เดินวนอยู่หน้าห้อง เขาอยู่ไม่สุข บ้างก็เอามือกุมขมับตัวเอง
“รัณย์ ใจเย็นๆ ก่อน” แซนดี้เดินเข้ามาจับแขนเขาไว้แน่น อารัณย์น้ำตาคลอ ขอบตาร้อนผะผ่าว
“ผมไม่น่าให้พราวช่วยผมเลย ผมน่าจะปล่อยให้เธอได้พัก” อารัณย์โทษตัวเอง
“อย่าโทษตัวเองไปเลย พราวถึงมือหมอแล้วคงไม่เป
