เป็นไปตามที่อารัณย์คาดการณ์ไว้ คุณหญิงมาลัยวรรณมาพบเขาตามเวลานัดหมาย เขานั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษอยู่บริเวณโถงรับแขก
“สวัสดีครับคุณหญิงมาลัยวรรณ คิดว่าจะไม่มาซะแล้ว” เขาลดหนังสือพิมพ์ลง แววตาคมประดุจพญาเหยี่ยวมองคุณหญิงมาลัยวรรณด้วยความเย้ยหยัน แต่หล่อนยังคงเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
“เชิญนั่งก่อนครับ” เขาลุกขึ้นผายมือไปที่โซฟา คุณหญิงมาลัยวรรณเดินมานั่ง หล่อนวางกระเป๋าโนเนมไว้ข้างกาย
“มีธุระอะไรกับฉัน ถึงได้ให้ฉันมาที่นี่” หล่อนถาม อารัณย์หัวเราะทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น
“ทำเหมือนไม่รู้ว่าผมให้คุณหญิงมาที่นี่ทำไม ไม่ต้องเก๊กทำเป็นถือตัวหรอกครับ ตอนนี้ใครๆ เขาก็รู้กันหมดแล้วว่าคุณหญิงน่ะกำลังจะหมดตัว”
“ถ้าจะให้ฉันมานั่งฟังคุณซ้ำเติม ฉันขอตัวกลับแล้วกัน!” หล่อนทำท่าจะลุกขึ้น อารัณย์ยิ้มกริ่มที่ยั่วโมโหได้สำเร็จ
“ใจเย็นสิครับ ผมกำลังจะเข้าเรื่องสำคัญอยู่นี่ไง”
“งั้นก็ว่ามา
