อารัณย์ตื่นมาอีกครั้งในช่วงเที่ยง เขาหลับไปนานมาก ร่างกายอ่อนเพลียเพราะเสียหยาดเหงื่อ เสียแรงกับหญิงข้างกายไปเยอะ ขณะที่พริ้มพราวยังคงนอนหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว เขาลุกขึ้นอาบน้ำแปรงฟันแต่งตัว พอออกมาจากห้องน้ำเขาเห็นเธอลุกขึ้นนั่งแล้ว พริ้มพราวเอาผ้าห่มพันร่างกายจนมิด เสมือนว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้เห็นของลับเธอ
“ไปอาบน้ำได้แล้ว วันนี้เราต้องทำข้อตกลงในการอยู่ร่วมกัน” เขาทำเสียงดุ พริ้มพราวหันไปเห็นกระเป๋าเดินทางของตัวเองถูกวางเป็นระเบียบเรียบร้อย เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางเสียดิบดี
“ค่ะ”
พริ้มพราวลุกขึ้นไปอาบน้ำ เธอรู้สึกขาเปลี้ยไม่มีแรงเดิน ขาสั่นระริก อารัณย์เห็นอาการเดินโซซัดโซเซแล้วแอบยิ้มน้อยๆ เขารอให้เธออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วพาลงไปกินข้าวที่ห้องอาหาร ระหว่างกินข้าวเขาก็สาธยายหน้าที่ของเธอให้ฟัง
“ทุกเช้าก่อนไปทำงาน เธอจะต้องตื่นมาทำอาหารเช้า พอทำงานเสร็จก็ต้องกลับมา
