บทที่ 8 ค้างบ้านแฟน

“สิ้นเดือนนี้พราวว่างไหม วันเสาร์อาทิตย์ พี่จะพาพราวไปเที่ยวบ้านพี่ที่อัมพวา” เขาถาม พริ้มพราวตาโต “อัมพวาเหรอคะ ไปค่ะไป พราวอยากไปเที่ยว” เธอทำหน้าตาดีใจยกใหญ่ อารัณย์หัวเราะกับท่าทีตื่นเต้นเป็นเด็กๆ ของเธอ “พี่จะพาไปเที่ยวนะ ไปขออนุญาตคุณแม่ก่อนล่ะ” “ถ้าพราวขอตรงๆ พราวก็ไม่ได้ไปสิคะ อย่างนี้ต้องวางแผน” “วางแผนยังไง” “พราวจะบอกว่าไปทำกิจกรรมของคณะค่ะ” “แต่...” อารัณย์ทำท่าจะแย้ง เมื่อเห็นแฟนสาวกำลังจะหนีเที่ยว เขาเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้ว ไม่อยากให้หญิงสาวต้องโกหกบุพการี “ไม่มีแต่ค่ะ พราวอยากไปพราวต้องได้ไป พี่รัณย์รู้ไหมคะว่าคุณแม่ไม่เคยปล่อยให้พราวไปเที่ยวกับเพื่อนเลย พราวไม่เคยได้ไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน ไม่เคยนั่งรถทัวร์ ไม่เคยออกไปเดินเล่นตลาดน้ำ ตลาดนัด ตลาดสด ซึ่งสถานที่พวกนี้เป็นที่ที่พราวอยากไปมาก” พริ้มพราวทำหน้าตาใฝ่ฝัน อารัณย์ยิ้มอย่างเอ็นดู “คุณหนูพริ้มพราวอยู่บนหอคอยงาช้างดีๆ ไม่ชอบนะ ชอบมาตกระกำลำบาก” เขาแซว เธอยิ้มจนเห็นฟันเกือบครบทุกซี่ “บางทีบนหอคอยงาช้างก็น่าเบื่อ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเท่าไหร่นัก เหมือนมีชีวิตใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่ต้องดิ้นรน ไม่ต้องพยายามอะไร มันไม่มีสีสันอะไรเลย ได้แต่ทำตัวสวยๆ นอนรอเจ้าชายแบบที่คุณแม่ต้องการ มันไม่เวิร์คหรอกค่ะ พราวอยากหัดลำบากบ้าง เผื่ออนาคตชีวิตตกอับจะได้ดูแลตัวเองได้” “อย่างคุณหนูพริ้มพราวเนี่ยนะจะตกอับ เป็นไปไม่ได้หรอก บ้านพราวรวยล้นฟ้าเสียขนาดนั้น!” เขาทำหน้าตาไม่เชื่อ และไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด พริ้มพราวมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอ กินกันเถอะค่ะ เดี๋ยวอีกแป๊บหนังจะเข้าโรงแล้ว” เธอบอก แล้วรีบกินให้เร็วขึ้น อารัณย์มองหญิงสาวไม่วางตาแล้วก็ยิ้มให้กับความคิดเด็กๆ ของเธอ ในที่สุดพริ้มพราวก็หาทางมาบ้านเขาที่อัมพวาจนได้ เธอสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ที่ใส่เสื้อผ้าเดินมาหาเขาที่สถานีขนส่งตามที่นัดกันเอาไว้ วันนี้เธอนั่งแท็กซี่มา ไม่มีคนขับรถ เธอดูตื่นเต้นตื่นตาตื่นใจมากที่ได้เดินทางในรูปแบบที่แปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน อารัณย์พาเธอไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านในสถานีขนส่ง เธอกินจนหมดชาม ก่อนจะขึ้นรถทัวร์ “ตื่นเต้นจังเลยค่ะ” เธอบอกกับเขา แล้วมองซ้ายมองขวา สังเกตสิ่งรอบตัว อารัณย์หัวเราะเบาๆ “ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเลย” “ก็พี่รัณย์นั่งบ่อยแล้วนี่คะ พราวยังไม่เคยนั่งเลย” เธอบ่นอุบ เขาจับมือเล็กของเธอไว้แน่น ขณะที่รถขับไปตามถนน เธอมองดูวิวที่อยู่ริมหน้าต่างอย่างตื่นเต้น เมื่อมาถึงสถานีขนส่งในตัวจังหวัด อารัณย์ให้คนงานที่บ้านขับรถมารับ เธอได้นั่งรถกระบะไปพร้อมเขา จนถึงบ้าน พริ้มพราวลงจากรถ สายตาเพ่งไปที่บ้านไม้สองชั้นขนาดใหญ่บนพื้นที่กว้างขวาง มีต้นไม้น้อยใหญ่รายล้อมไปทั่ว บรรยากาศร่มเย็นทำให้เธอผ่อนคลายได้มาก “บ้านพี่รัณย์สวยจังเลยค่ะ รูปทรงเหมือนบ้านสมัยโบราณ” “ใช่จ้ะ บ้านพี่เป็นบ้านไม้สักทอง มรดกตกทอดตั้งแต่รุ่นตาทวดยายทวด” เขาเล่าแล้วจับมือเธอเข้าไปในบ้าน “พี่รัณย์ก็ไม่ได้จนอย่างที่บอกกับพราวนี่คะ บ้านพี่ก็มีทรัพย์สินพอสมควร ทำไมต้องทำตัวจนๆ ด้วย” เธอถามตาใส อารัณย์ชะงัก “อะไรที่พี่ไม่ได้หามาด้วยตัวเอง ถือว่าไม่ใช่ของพี่” เขาบอกเธอสั้นๆ ก่อนจะพาไปแนะนำให้มารดารู้จัก “สวัสดีครับคุณแม่” เขาเอ่ยทักหญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งทำอาหารอยู่ในครัว หล่อนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นลูกชายพาผู้หญิงมาด้วย ผู้หญิงที่อารัณย์พามามีหน้าตาสะสวยเหลือเกิน “สวัสดีค่ะคุณแม่” พริ้มพราวยกมือไหว้ “สวัสดีจ้ะ ไปนั่งพักกันก่อน มากันเหนื่อยๆ เดี๋ยวแม่เอาน้ำลำไยเย็นๆ ไปให้” “ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่ต้องลำบากหรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง” เขารีบบอก แล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำ เหยือกน้ำลำไยในครัวเอง “นี่พริ้มพราวครับ แฟนผม” เขาแนะนำตัวไปด้วย รินน้ำใส่แก้วไปด้วย พริ้มพราวยิ้มอย่างอายๆ ขณะที่แม่ของเขาได้แต่มองอย่างเอ็นดู เพียงแววตาของหล่อนนั้นฉายแวววิตกกังวลไม่น้อย “หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูจริง” หล่อนชม แล้วพาพริ้มพราวไปนั่งที่โต๊ะรับแขก ลมเย็นๆ พัดโกรกมาเรื่อยๆ ทำให้อากาศไม่ร้อนนัก “แม่ให้คนเตรียมห้องไว้ให้แล้วนะ” “ไม่ต้องก็ได้ครับแม่ พราวนอนห้องเดียวกับผม” อารัณย์รีบบอก คนเป็นแม่ชะงักแล้วมองลูกชายด้วยสายตาตำหนิ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป “เย็นนี้แม่เตรียมอาหารไว้หลายอย่างเลย ลูกอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม” หล่อนถามพริ้มพราว เธอส่ายหน้า “ไม่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณแม่” “ถ้าอย่างนั้นก็ไปพักกันก่อน แม่จะเข้าไปเตรียมอาหารแล้วก็จะไปเก็บเงินค่าผลไม้ด้วย ถ้ามีอะไรก็บอกเจ้ารัณย์แล้วกันนะ” “ค่ะ” อารัณย์พาพริ้มพราวขึ้นมาบนห้องตัวเอง ห้องนอนกว้างขวาง มีฟูกนอนกับพื้น อารัณย์วางกระเป๋าหญิงสาวแล้วจัดแจงเอาเสื้อผ้าใส่ตู้ให้ เขารู้ดีว่าพริ้มพราวไม่ทำอะไรแบบนี้ เธอเกิดมาแบบที่มีคนทำให้ทุกอย่าง พริ้มพราวเอนกายนอนบนฟูกแล้วหายใจยาวๆ เสียงดัง “เฮ้ออออ พราวชอบบ้านพี่รัณย์จังเลยค่ะ อากาศดี๊ดี อยากเก็บกลับกรุงเทพจังเลย” “พี่ดีใจที่พราวชอบและไม่รังเกียจ”