บทที่ 9 เริ่มหัดรัก [NC20+]

“พราวจะรังเกียจทำไมล่ะคะ พราวชอบจะตาย เวลาพราวอยู่กับพี่รัณย์แล้วมีความสุข รู้สึกอิสระ ได้เป็นตัวของตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าพราวเป็นลูกคนเดียว พราวเก็บเสื้อผ้าหนีมาอยู่กับพี่รัณย์แล้ว” เธอนอนคว่ำแล้วแกว่งขาไปมา อารัณย์หันมายิ้มให้เธอ เขาเห็นเรือนร่างอรชรภายใต้เสื้อยืด กางเกงยีนส์แล้วใจสั่นไหว พอเก็บเสื้อผ้าของเธอเสร็จเขาก็นั่งลงข้างๆ เธอ อารัณย์ลากมือไปตามแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะไล้ลงมายังสะโพกอวบๆ ฝ่ามือฟาดไปที่ก้นของเธอเบาๆ “อุ้ย!” “ขอพี่จูบหน่อยได้ไหม” เขากระซิบถาม พริ้มพราวหน้าร้อนฉ่า ขึ้นสีแดงระเรื่อ “พี่รัณย์...” อารัณย์ไม่รอคำตอบ เขาพลิกตัวเธอให้นอนหงายแล้วเบียดกายเข้าหา เขาก้มลงจูบเธออย่างดูดดื่ม เรียวปากร้อนครอบครองริมฝีปากจิ้มลิ้ม ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก กวาดเลียทุกซอกทุกมุม อารัณย์จูบเธออย่างดุเดือด พริ้มพราวได้แต่ร้องครางด้วยความเสียว มือหนากุมหน้าอกบีบเคล้นหนักหน่วง เขาสอดมือเข้าไปในเสื้อยืด สะกิดห***มทั้งสองข้างของเธอ พริ้มพราวสะดุ้งเล็กน้อย ขนลุกไปหมด เนื้อตัวบิดแอ่นไปมา รู้สึกได้ถึงน้ำรักที่ไหลออกมาไม่ขาดสายจนกลีบกายสาวชุ่มฉ่ำ อารัณย์ผละเรียวปากออกมา “หวานจังเลย หวานจนพี่อยากจะกินไปให้หมดทั้งตัว” เขาชมแล้วก้มลงไปจูบต่อ “อะ... อื้อ...” ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น พริ้มพราวไม่ปฏิเสธเขา จนเนื้อกายเปล่าเปลือยไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ อารัณย์เพ่งมองความงามของเธออย่างเผลอไผล “สมแล้วที่ชื่อพริ้มพราว สวยไปหมดเลยจริงๆ” เขาพูดเบาๆ แล้วโถมกายเข้าหาเธออีก คราวนี้เขาสัมผัสเธอแบบร้อนรุ่ม ความต้องกายของเขามีมากล้น ระหว่างที่เฝ้าไล่จูบตามเรือนร่างบอบบางของเธอ เขาก็ถอดเสื้อผ้าไปด้วย อารัณย์ดูดนมเธอเสียงดัง ทั้งดูดเลีย บีบเคล้น จนเธอตัวแอ่น เธอร้องครางไม่เป็นภาษา เขาไล่จูบลงมายังดอกไม้งาม กลีบกายสาวเปียกฉ่ำทำให้เขาใจเต้นแรง เขาเลียความสาวของเธอจนทั่ว “อะ... อ๊า... อื้อๆๆๆ อ่าส์...” อารัณย์พลิกกาย เอาความเป็นชายไปจ่อที่ริมฝีปากหญิงสาว พริ้มพราวอ้าปากรับ เขาพลิกตัวอีกครั้งเพื่อนอนคว่ำ กดสะโพกเข้าไปในปากของเธอเป็นจังหวะ ขณะที่ลิ้นร้อนก็สอดแทรกไปตามกลีบกายสาวของเธอ เสียงร้องครางของคนทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ “อู... อู้ว... อ่าส์... อ๊า...” เขาทำให้เธอเสร็จไปหลายต่อหลายครั้งจนเธอเหนื่อย เขากระแทกกายเข้าสู่โพรงปากของเธอจนมิดด้าม พอทำให้เธอเสร็จแล้วเขาจึงหันมาจัดการกับเธอต่อ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนให้เธอนั่งคุกเข่า สายตาเว้าวอนของเธอทำให้เขาแทบจะคลั่ง เขาเผลอกระแทกกายเข้าหาโพรงปากเล็กอย่างหนักหน่วง เธอช่วยเขาโดยการดูดดึงแก่นกายอุ่นวาบ “โอ้ว... พราว... พี่เสียวเหลือเกินคนดี อ่าส์... อย่าดูดแรง เดี๋ยวพี่แตก” เขาพูดกับเธอ แต่เธอไม่สนใจ เพราะรู้สึกสนุกที่ได้แกล้ง ได้เห็นสีหน้าเสียวสะท้านแล้วทำให้เธอนึกคึก พริ้มพราวดูดแรงมากไปหน่อย เขาชักออกไม่ทัน ปล่อยน้ำรักเข้าไปในปากเธอเต็มปรี่ “โอ้ว... แตกแล้ว” เขาอุทานแล้วชักกายออกมาหลังปล่อยน้ำรักออกไปจนหมด พริ้มพราวตกใจ เผลอกินน้ำรักขาวขุ่นของเขาไปแล้ว “พี่รัณย์... มัน... เอ่อ... กินได้ไหมคะ พราวกินไปแล้ว” เธอถาม แววตาตระหนก เขาหัวเราะ “กินได้ อร่อยไหมล่ะ” “เอ่อ... มันก็รสชาติแปลกๆ ค่ะ” เธอตอบอ้อมแอ้ม “เวลาแตกใส่ปากพราว พี่เสียวมาก เสียวสุดๆ พี่ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าพี่อะไรกับพราวจริงๆ จังๆ พี่จะมีความสุขขนาดไหน” เขาพูดกับเธอ มือหนาลูบผมหนานุ่ม “อดทนนะคะ อีกไม่กี่ปีพราวก็เรียนจบแล้ว นั่นจะเป็นเวลาของเราสองคน พราวไม่อยากเสี่ยงตอนนี้” “พี่เข้าใจ...” เขาดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้ พริ้มพราวซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง เขาไล้แขนเล็กเบาๆ เมื่อกายเปล่าเปลือยของทั้งสองได้แนบชิดกัน เขาก็รู้สึกมีอารมณ์ขึ้นมาอีก “พราว... พี่มีอารมณ์อีกแล้ว” เขาบอก พริ้มพราวมองท่อนเนื้อที่ขยายใหญ่ขึ้นอีกรอบ มือหนาชักเข้าออกระรัว “ให้พราวช่วยไหมคะ” เธอถาม อารัณย์ยิ้มกว้าง เขาจับเธอนอนหงายแล้วคร่อมตัวเธอเอาไว้ เอาท่อนเนื้อวางตรงร่องอกอวบแล้วถูไถไปมา “อ่าส์...” “พะ... พี่รัณย์!” “อยู่เฉยๆ นะ พี่จะอึ๊บนมพราว” สายตาเขาเจ้าเล่ห์เหลือร้าย พริ้มพราวอายเหลือเกิน เธอปล่อยให้เขาถูไถบีบเคล้นหน้าอกไป พอเขาสัมผัสหน้าอกของเธอได้พักหนึ่ง เธอก็เกิดมีอารมณ์ร่วมเข้ามา พริ้มพราวร้องครางเบาๆ ในลำคอ “ช่วยตัวเองสิ” เขาเริ่มสอน พริ้มพราวทำหน้าสงสัย “คะ?” “เอามือไปขยี้ตรงนั้นสิ ทำไปพร้อมๆ กัน มันส์ดีนะ” พริ้มพราวลองทำตามที่เขาบอก มันส์อย่างที่เขาบอกจริงๆ ด้วย พริ้มพราวใช้นิ้วมือบดคลึงกลีบกายสาวที่ชุ่มฉ่ำ สองขาเพรียวหยัดขึ้นแล้วแอ่นกายไปมา ขณะที่เขายังคงบีบเคล้น ถูไถแท่งเนื้อไปกับหน้าอกอวบไม่หยุด จนเธอเสร็จแล้ว เขาถึงเอาแท่นเนื้อไปตีแก้มของเธอเบาๆ แล้วปล่อยน้ำรักใส่ใบหน้าของเธอ “อ่าส์...” เสียงคำรามดังขึ้น พริ้มพราวหลับตาลง รู้สึกเปียกแฉะไปทั่วใบหน้า เขาหยิบทิชชูมาเช็ดหน้าเธอให้ แล้วนอนกอดเธอแน่น “พี่ว่าพี่ไม่ได้พาพราวไปเที่ยวแน่เลย สงสัยเราคงจะได้อยู่แต่ในห้อง” เขาบอกแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ พริ้มพราวเบิกตากว้าง “ได้ไงคะ พราวอยากไปเที่ยว” “แต่พี่อยากทำแบบนี้อีก” “โธ่... พี่รัณย์ ทำไมหื่นอย่างนี้คะ” “พี่หื่นมากกว่าที่พราวคิดอีก อย่าให้ถึงวันแต่งงานเมื่อไหร่นะ พี่จะจับพราวกดลงเตียงทั้งวันทั้งคืน!” เขาหมายมาดไว้ในใจ อารัณย์เอามือลูบๆ คลึงๆ หน้าอกอวบๆ “สงสัยพราวคงจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ๆ” “ได้นอนสิ แต่ได้นอนร้องคราวอ๊าๆ ใต้ร่างพี่นะ” เขาแหย่ พริ้มพราวเขินม้วน “ไปเที่ยวกันเถอะค่ะ พราวอยากไปเที่ยวแล้ว” “ได้สิ อยากไปไหนวันนี้พี่จะตามใจพราวเต็มที่เลย” “เย้! พี่รัณย์ใจดีที่สุดในโลกเลยค่ะ”