บทที่ 4 อดทนเพื่อเธอ

“ดีมาก! อูยยยย อู้ว!” พริ้มพราวทั้งดูดและอมให้จนเขาไม่สามารถกลั้นน้ำรักอีกต่อไปได้ ดวงหน้าของเธอช่างยั่วใจเขานัก อารัณย์ชักกายออกมาแล้วปล่อยน้ำรักใส่ใบหน้าหญิงสาวจนเลอะไปทั่วหน้า “อ่าส์... สุดยอดมากคนเก่ง” เขาเอ่ยปากชม แล้วลงไปนั่งข้างๆ เธอ พริ้มพราวลืมตาขึ้น รู้สึกเหนอะไปทั้งหน้า “พี่รัณย์... คือ...” เธอยกมือขึ้นชี้ใบหน้าตัวเอง อารัณย์หัวเราะเบาๆ เขาละเลงน้ำรักขาวขุ่นไปทั่วหน้าของเธออีก “ครีมบำรุงผิวหน้าไงจ๊ะ หน้าจะได้เต่งตึงเหมือนเด็กอายุ 14” “พี่รัณย์ คนบ้า!” เธอตีเเขนเขาไปอีก อารัณย์หัวเราะ เขาดึงทิชชูขึ้นซับใบหน้าเธอ “เช็ดออกก่อนแล้วไปล้างหน้าในห้องน้ำ” เขาว่า พริ้มพราวทำตัวไม่ถูก อารัณย์ลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนูให้เธอ หญิงสาวเอาผ้าขนหนูสีน้ำตาลมาพันร่างเปล่าเปลือยของตัวเองไว้ เขาพาเธอไปล้างหน้าในห้องน้ำ เธอรวบผมขึ้นมัดเป็นมวยสูง ไรผมหล่นลงมาประปรายหน้าผากมนและต้นคอ อารัณย์มองเรือนร่างขาวเนียนบอบบางของเธอแล้วใจสั่น เขามองเธออย่างกับจะกลืนกินไปหมดทั้งตัว “พี่รัณย์... อย่ามองพราวอย่างนั้นสิคะ พราวกลัว” เธอล้างหน้าเสร็จแล้วหันกลับไปหาชายหนุ่ม อารัณย์เหมือนถูกเธอสะกดจิต เขาเดินตรงเข้าไปหาแล้วคว้าตัวเธอเข้ามาจูบอีก พริ้มพราวขาอ่อนลงทันที เธอเกาะต้นคอชายหนุ่มไว้แน่น รอรับสัมผัสร้อนที่ริมฝีปากของเขา “พี่อยากจะกินพราวให้มากกว่านี้ อยากกอดอยากจูบทั้งวันทั้งคืน” เขาละเรียวปากออกมาหลังจูบจนเธอปากบวมเจ่อ “พี่รัณย์...” “แต่พี่รู้... พี่รู้ว่ามันยังไม่ถึงเวลาของเรา พี่จะอดทนรอจนกว่าพราวจะเรียนจบ พี่จะตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน เก็บเงินไปสู่ขอพราวอย่างถูกต้องตามประเพณีนะ” เขาบอกกับเธอ พริ้มพราวมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างประทับใจ เธอน้ำตารื้นออกมาเต็มหน่วย “ค่ะ พราวจะรอ พราวขอบคุณพี่รัณย์มากนะคะที่เข้าใจพราว ขอบคุณที่อดทนรอให้ถึงเวลาของเรา พราวไม่อยากทำให้คุณแม่ผิดหวังและเสียใจ” เธอกอดเขาไว้แน่น แม้ว่าร่างกายของเธอจะถวิลหาเขาเหลือเกิน อยากให้เขาทำมากกว่านี้ แต่อีกใจก็กลัวพลาด เธอยังไม่พร้อมที่จะมีอะไรกับเขาไปมากกว่านี้ เธอจะต้องตั้งใจเรียนให้จบก่อน เธอจะต้องอดเปรี้ยวไว้กินหวาน “เพราะพราวเป็นเด็กดี เป็นเด็กน่ารักแบบนี้ไง พี่ถึงได้รักพราว หลงพราวจนโงหัวไม่ขึ้น ไปแต่งตัวเถอะ ใกล้ถึงเวลาที่คนขับรถพราวจะมารับแล้ว ส่วนการบ้าน... คืนนี้พี่จะทำให้ พรุ่งนี้รีบมาแต่เช้าก็แล้วกัน พี่จะติวให้” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่รัณย์” อารัณย์ไปส่งพริ้มพราวที่มหาวิทยาลัย พอไปถึงเขาพบว่าคนขับรถมารอเธอที่เดิมแล้ว พริ้มพราวรีบเดินไปขึ้นรถกลับบ้าน อารัณย์มองตามรถยุโรปคันหรูป้ายแดงจนรถเลี้ยวออกนอกประตูมหาวิทยาลัย จากนั้นเขาจึงหยิบสมุดบัญชีเงินฝากที่มีรายได้จากการทำงานพาร์ทไทม์ในห้างสรรพสินค้าตอนกลางคืน เงินสอนพิเศษวันหยุดมากางดู ตอนนี้เขามีเงินเก็บหลายแสนบาทแล้ว เขาจะนำเงินก้อนนี้ไปซื้อหุ้น ซื้อสลากออมทรัพย์ ตราสารหนี้ ลงทุนกองทุนต่างๆ เพื่อให้เงินก้อนนี้งอกเงยขึ้นมา “พี่จะพยายามทำให้ฐานะของพี่ทัดเทียมกับพราวให้ได้ พี่จะไม่ทำให้พราวน้อยหน้าใคร ไม่ทำให้พราวถูกนินทาได้ว่าได้ผู้ชายกระจอกๆ มาเป็นแฟน พี่สัญญา!” อารัณย์มารอพริ้มพราวที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นก้ามปูใหญ่ร่มรื่น ลมพัดมาเย็นๆ ทำให้เขาถึงกับเคลิ้ม เมื่อคืนกว่าเขาจะทำงานพาร์ทไทม์เสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ยังกลับมาทำการบ้านของตัวเองและการบ้านของแฟนสาวอีก กว่าจะได้นอนเกือบตีสี่ แม้ว่าวันนี้เขาจะมีเรียนตอนบ่าย แต่เขาต้องมาเช้า เพื่อมาสอนการบ้านให้พริ้มพราว เขารอมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแต่เธอยังไม่มาสักที อารัณย์ฟุบหลับไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนแบบไม่รู้ตัว “จ๊ะเอ๋พี่รัณย์!” “เฮ้ย!” พริ้มพราวค่อยๆ ย่องมาจี้เอวชายหนุ่ม เขาร้องอุทานลั่นด้วยความตกใจ แต่สาวเจ้ากลับหัวเราะคิกคักชอบใจใหญ่ที่ได้แกล้งชายหนุ่ม “พริ้มพราว!” เขาลุกขึ้นยืน หน้าเหวอ “ได้แกล้งคน สนุกจังเลยค่ะ” เธอมองเขาด้วยแววตาระริก ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสทำให้เขาโกรธไม่ลง “เดี๋ยวเถอะ! เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย” เขาคาดโทษไว้ในใจเรียบร้อย แต่เจ้าตัวแสบไม่ได้กลัวคำขู่ของเขาเลย “ไม่กลัวหรอกค่ะ” เธอแลบลิ้นใส่อีก อารัณย์ยีผมหญิงสาวเล่น “มาสายนะเรา พี่รอตั้งนาน รอจนหลับแล้วเนี่ย” “ขอโทษค่ะ พอดีว่าเมื่อคืนพราวนอนดึก เลยตื่นสาย” “นอนดึก... มัวแต่ไปทำอะไรอยู่ล่ะ ดูหนัง ฟังเพลง หรือว่าเล่นเกม” เขาทำตาดุใส่หญิงสาว เธอหน้ามุ่ยลง “พี่รัณย์นี่ไม่เคยมองพราวในแง่ดีเลยนะคะ ไม่คิดว่าพราวจะนั่งอ่านหนังสือเรียนบ้างเลยเหรอ” เธอถามกลับ เขาส่ายหน้า “ไม่ล่ะ แล้วพราวทำอะไร ทำไมถึงนอนดึกล่ะ” “นี่ไงคะ สวยไหม!” พริ้มพราวไม่ตอบกลับชูกระดาษแผ่นใหญ่ที่ม้วนมาให้เขาดู อารัณย์มองภาพการ์ตูนที่เป็นตัวเขาขี่มอเตอร์ไซด์คันเก่าและมีตัวเธอซ้อนท้ายอย่างทึ่งๆ เธอวาดภาพการ์ตูนได้น่ารักมาก ลงสีก็สวย “สวย สวยมากเลย” เขาหยิบรูปขึ้นมาดูแล้วเอ่ยชมจากใจจริง พริ้มพราวหน้าบานเป็นกระด้ง “สวยเหมือนคนวาดนั่นแหละค่ะ”