กลับมาทำไมตอนนี้

หน้าต่างบานไม้ถูกเปิดออกในยามเช้าตรู่ บัวตองสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ รับกลิ่นอายของธรรมชาติที่โหยหามานาน “เย็นสบายจัง” เธอยิ้มออกมาด้วยความสดชื่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้รับความรู้สึกแบบนี้ น่าจะตั้งแต่ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ เลยมั้ง คนตัวเล็กเดินลงจากชั้นบนด้วยชุดนอน ก่อนจะเห็นว่าแม่กำลังเตรียมอาหารในห้องครัว ส่วนพ่อไม่อยู่ที่บ้านแล้ว “พ่อล่ะ” เธอเดินเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับเปิดฝาหม้อที่กำลังเดือด พลางชะเง้อคอเข้าไปดู “ออกไปเป็นพยานเซ็นซื้อขายที่ดินให้คะเจ้า” (ออกไปเป็นพยานเซ็นซื้อที่ดินให้เขา) เนื่องจากเป็นกำนัน จึงมีงานราษฎร์งานหลวงเข้ามาตลอด แต่กระนั้นพ่อของเธอก็ยังคงหาเวลาทำไร่ทำนาเพราะชื่นชอบในอาชีพชาวสวน “ปลามาแต่ไส โตใหญ่แท้” (เอาปลามาจากไหนเหรอ ตัวใหญ่จัง) เธอเดินมาดูถาดอาหารที่ถูกเตรียมไว้ ก่อนจะมองเห็นปลาตะเพียนตัวใหญ่ที่นึ่งไว้ร้อน ๆ พร้อมกับผักลวกจนเกือบล้นถาด “พ่อใหญ่สนเอา